Επειδή στην Πάτρα είμαστε, καρναβάλι έρχεται, εξεταστική όχι, μπορεί να θέλετε και μια βόλτα παραπάνω.. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων για το "Πατρινό Καρναβάλι 2007" περιλαμβάνει για κάθε μέρα μέχρι και την Καθαρά Δευτέρα διάφορες εκδηλώσεις για να... σκοτώσετε (!) την ώρα σας.
Ξεχωριστές στιγμές α) η ομιλία της Λιάνας Κανέλλη η οποία κατέληξε με το "Λάθος Σαββατοκύριακο διαλέξατε. Δεν έπρεπε να διαλέξετε του Ασώτου, έπρεπε να είχατε διαλέξει του Τελώνου και Φαρισαίου". β) ο υπουργός Πάνος Παναγιωτόπουλος με το "Πρώτη φορά βλέπω αρνί να βιάζεται να έρθει το Πάσχα...", γ) η καταληκτική ομιλία του Καραμανλή και η διασταύρωση των πυρών Αλέκας Παπαρήγα και Γιωργάκη, με τον τελευταίο να ωρύεται ότι όπου και αν βρεθεί στον πλανήτη καταγγέλλει τον "άγριο, σκληρό καπιταλισμό" και στην Ελλάδα και στην Ινδία και στην Αμερική και στην Λατινική Αμερική, όπως δήλωσε ο ίδιος! Ναι το ακούσαμε και αυτό!
Μην ξεχάσω και το αλησμόνητο σημείο κατά το οποίο ο Καραμανλής έκανε ένα αστειάκι στον Γιωργάκη και αυτός στεκόμενος στο ύψος που πρέπει να έχει ένας αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σηκώθηκε ξαφνικά και σε ένα άνευ προηγουμένου ξέσπασμα έβαλε τις φωνές στον Καραμανλή λέγοντας μεταξύ του άλλων ΚΥΡΙΕ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΚΟΜΜΕΝΑ ΤΑ ΑΣΤΕΙΑ! Άντε να τον δούμε και πρωθυπουργό, να γελάσει κάθε πικραμένος...
Κανονικό, ξύρισμα κόντρα περνούν τα ελαιόδεντρα αφού η "φραπελιά" (sic) τείνει να γίνει το ποτό του έτους. Το εκχυλισμα φύλλων ελιάς είναι ένα πυκνό, σκούρο και πικρό μείγμα, από αραιωμένα με νερό φύλλα ελιάς τα οποία αλέθονται στο μπλέντερ. Αυτό είναι η επονομαζόμενη "φραπελιά".
"Πέντε λεπτά για τον πλανήτη", κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της πρωτοβουλίας η οποία ξεκίνησε από την Γαλλία αλλά έχει πλέον βγεί εκτός Ευρωπαϊκών Συνόρων, και η οποία καλεί τους κατοίκους του πλανήτη ταυτόχρονα να κλείσουν όλα τα φώτα του σπιτιού τους για 5 λεπτά από τις 20:55 έως τις 21:00 απόψε, 1η Φεβρουαρίου. Στόχος είναι να προστεθεί και η "φωνή" όλων αυτών στην προειδοποίηση την οποία απευθύνουν χιλιάδες επιστήμονες με την έκθεση της διεθνούς διακυβερνητικής επιτροπής του ΟΗΕ για το κλίμα στον πλανήτη (θα δημοσιευθεί αύριο 2/2/07)
"Ο πλανήτης έχει μόλις 10 χρόνια μπροστά του..." λένε οι επιστήμονες και καλό θα ήταν πέραν των συμβολικών ενεργειών όλοι να ασχοληθούμε πραγματικά με το μέλλον του πλανήτη.
Χαρακτηριστικά το ΕΜΠ το 2006 ξόδεψε περί τις 500.000 ευρώ για να αποκαταστήσει ζημιές που προκλήθηκαν το φθινόπωρο, και κατά τη διάρκεια καταλήψεων με καταστροφές σε πόρτες, τοίχους, τζαμαρίες, αίθουσες, εργαστηριακό υλικό και κλοπές υπολογιστών. Ενώ φέτος οι ζημιές σε κτίριο της φοιτητικής εστίας, που ήταν υπό κατάληψη στοίχισαν 150.000 ευρώ. Στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών επίσης το συνολικό ποσό για την αποκατάσταση των ζημιών κατά το 2006 ήταν 150.000 ευρώ, ενώ μεγάλες ήταν και οι ζημιές στο ΑΠΘ κατά τα επεισόδια στην τελευταία Διεθνή Έκθεση.
Μόνο με αυτά έχουμε ξεπεράσει τις 700000 Ευρώ. Συνυπολογίστε και τις ζημιές στα άλλα καμιά 50 πανεπιστήμια και ΤΕΙ της χώρας!
Τα στοιχεία: Καθημερινή 28/01/2007
Το θέμα ήταν οι απόπειρες εξαγοράς κυπριακών τραπεζών από ομίλους του εξωτερικού.Μια έρευνα του κύπριου δημοσιογράφου Μακάριου Δρουσώτη αναφορικά με την ιστορία που είχε προκύψει πριν περίπου δυόμιση χρόνια στην Κύπρο περί εισροής εκατομμυρίων δολλαρίων για προπαγάνδιση του Σχεδίου Αννάν από τις ΗΠΑ. Το εισαγωγικό κείμενο που ακολουθεί είναι του ιδίου. (www.makarios.ws)
Τον Οκτώβριο του 2004, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, κατάγγειλε δημόσια ότι άτομα και οργανισμοί στην Κύπρο χρηματοδοτήθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω της UNOPS, για να προωθήσουν το «ναι» στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004.
Για ένα ολόκληρο μήνα, το ζήτημα αυτό ήταν πρώτο θέμα στην επικαιρότητα. Ύστερα από όλη αυτή τη συζήτηση, εκείνο που έμεινε στην κοινή γνώμη είναι πως, πράγματι, κάποιοι στην Κύπρο πήραν χρήματα από τις ΗΠΑ για να υποστηρίξουν το σχέδιο Ανάν.
Ο χρηματισμός ατόμων και οργανισμών, την περίοδο προ του δημοψηφίσματος, εγείρεται συχνά ως επιχείρημα από δημοσιογράφους και πολιτικούς. ως να πρόκειται για αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.
Η έρευνα αυτή αποδεικνύει ότι η «πραγματικότητα» αυτή είναι κατασκευασμένη από το μηχανισμό προπαγάνδας της κυβέρνησης, τα τηλεοπτικά κανάλια και τον φιλοκυβερνητικό τύπο.
Πάτρα στο οποίο να έχει τηρηθεί το πρόγραμμα για τις περιόδους μαθημάτων και εξετάσεων όπως αυτό ανακοινώθηκε από την σχολή στην αρχή του εξαμήνου. Είναι εντυπωσιακό το ότι 4 χρόνια δεν έχει τελειώσει ένα εξάμηνο πλήρως χωρίς να πούμε σε ένα μάθημα είτε ότι δεν κάναμε έκπτωση στην ύλη, είτε ότι δεν τρέχαμε τελευταία στιγμή σε Σάββατα, Κυριακές κι υπερωρίες για να την καλύψουμε. Και όλα αυτά για να μπορέσουμε τυπικά να πληρούμε τις ώρες απαιτούμενης διδασκαλίας ώστε να προσέλθουμε ""κανονικά"" και να ""εξεταστούμε"" στο μάθημα. Γιατί το πρώτο μέλημα είναι να μην χαθούν οι εξεταστικές. Αφού οι εξετάσεις των μαθημάτων, όπως όπως, κουτσά, στραβά πραγματοποιούνται, υποκρινόμαστε όλοι ότι όλα πήγαν καλά. Και το τραγικό είναι ότι αυτό το μπάχαλο δημιουργείται πάντα στο όνομα της βελτίωσης του Πανεπιστημίου. Ενός Πανεπιστημίου το οποίο παραμένει έν αργία, κατάληψη και απεργία κατά μέσο όρο σε περισσότερο από 70% του ημερολογιακού έτους. 
Μήπως η βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης θα έπρεπε να άρχιζε με μεγαλύτερο διάστημα λειτουργίας των ιδρυμάτων;
Μήπως πιο ποιοτική εκπαίδευση θα σήμαινε μεγαλύτερη αυστηρότητα στο πώς «παιρνούνται» τα μαθήματα; Μήπως πιο ποιοτική εκπαίδευση θα σήμαινε και δυνατότητα στο πανεπιστήμιο να μην χορηγεί πτυχία σε όλους όσους καταφέρνουν να μπούν αλλά μόνο σε όσους πραγματικά τα αξίζουν; Μήπως ποιότητα στην εκπαίδευση σημαίνει και περιορισμός των συνδικαλιστικών δράσεων στα πανεπιστήμια; Σίγουρα πιο ποιοτική εκπαίδευση θα σήμαινε και μεγαλύτερους πόρους από πλευράς κράτους, αλλά νομίζω ότι αν με την παρούσα κατάσταση αυξηθούν οι πόροι που έρχονται στα πανεπιστήμια, χωρίς προηγούμενη αλλαγή στην νοοτροπία και τους κανονισμούς λειτουργίας τους, απλά θα μιλάμε για περισσότερα χρήματα που ρίχνονται σε ένα δοχείο χωρίς πάτο.
To σίγουρο πάντως είναι ότι με τις παρούσες δράσεις των φοιτητών, στο όνομα κάποιων γενικών διεκδικήσεων, καθώς και ότι άλλου παρεμφερώς συμβαίνει στην κοινωνία και για το οποίο θεωρούμε κρίσιμη την άποψη και αντίσταση του «φοιτητικού κινήματος», το πανεπιστήμιο αφήνεται χρόνο με τον χρόνο να κατρακυλήσει βαθύτερα στον βούρκο των καταλήψεων και της απαξίωσης, με τους «αγωνιστές» στον τέλος να μετρούν τα προσωπικά και κομματικά τους λάφυρα, στην μνήμη της κάποτε ανώτατης ελληνικής εκπαίδευσης.
