Τα σύνορά μας είναι...

29 χρόνων κλείνει σήμερα το "κρατικό" μόρφωμα στον βορρά. Στις ειδήσεις θα ακούσουμε με αυτό το σκωπτικό ύφος για τα "πανηγύρια" που θα γίνουν στα κατεχόμενα για τον εορτασμό της ανακήρυξης  Ενδεχομένως θα δούμε και κάποιες δηλώσεις πολιτικών που θα καταδικάζουν την ανακήρυξη του ψευδοκράτους "ενάντια στο διεθνές δίκαιο και στα ψηφίσματα του ΟΗΕ". Οι μαθητές, φαντάζομαι, στα πλαίσια των κεκτημένων τους, θα διοργανώσουν "εκδηλώσεις καταδίκης της ανακήρυξης του ψευδοκράτους" και θα γεμίσουν ασφυκτικά τις κεντρικές καφετέριες και τα καταστήματα των πόλεων.

Κι όμως, το ψευδοκράτος, στα 29 του χρόνια κατάφερε πολλά. Κατάφερε κατ' αρχήν να υπάρχει! Γιατί υπάρχει, όσο και αν φωνάζει (αν φωνάζει και κανείς), όσο και αν διαδηλώνει (αν διαδηλώνει κανείς) και όσα διαβήματα και αν κάνουμε (αν κάνουμε πλέον) σαν Κυπριακή Δημοκρατία. Το κακό είναι ότι υπάρχει πλέον και στη συνήθεια μας. Είχαμε, για πολλά χρόνια, συνηθίσει να ζούμε δίπλα του χωρίς κάποια επαφή πλην της οπτικής, και από το 2003, μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων, αρχίσαμε να ζούμε μαζί με το ψευδοκράτος και αυτό άρχισε να ζει από εμάς.

Οδόφραγμα Αγ. Δομετίου. Συνωστισμός οχημάτων που μεταβαίνουν στις κατεχόμενες και τις ελεύθερες περιοχές

Εσχάτως το ψευδοκράτος κατάφερε να γίνει και οικονομικός μας εταίρος, προσφέροντας και υπηρεσίες στους κάποτε διαδηλώνοντες για το παράνομο της ύπαρξής του Ελληνοκυπρίους. Από υπηρεσίες χαλαρώματος και μασάζ, σε υπηρεσίες τζόγου, πληρωμένου έρωτα, διακοπών, σίτισης και ταξιδίων. Μέσω του "ψευδοκράτους" οι Ελληνοκύπριοι κατάφεραν να απολαμβάνουν δίχως τύψη και ντροπή φθηνές αγορές και υπηρεσίες τόσο στα κατεχόμενα όσο και την Τουρκία. Πλέον οι Ελληνοκύπριοι μπορούν να πολεμήσουν την οικονομική κρίση ψωνίζοντας αχόρταγα μαϊμούδες made in Turkey, απολαμβάνοντας φθηνό ψάρι στο γραφικό λιμανάκι της Κερύνειας και αγοραίο έρωτα στα καλντερίμια της κατεχόμενης Λευκωσίας. Μπορούν επίσης να καταφέρουν με μικρή ταλαιπωρία να επισκεφθούν την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και γιατί όχι και το Λονδίνο.

Πλέον τα συνθήματα στον κόμβο του Κολοκασίδη ξεθώριασαν, οι αφίσες στο Λήδρα Πάλας φθάρηκαν από το πέρασμα του χρόνου και ο τοίχος στο οδόφραγμα της Λήδρας έπεσε. 

Τα σύνορά μας πια είναι όπου μπορεί να μας οδηγήσει η τσέπη μας. 

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Κι όμως, έχουν περάσει 366 φέρνοντάς μας στην τραγική πρώτη επέτειο από την καταστροφή στο Μαρί. Πριν ακριβώς ένα χρόνο η γύμνια του βασιλέως αναδείχθηκε εκτυφλωτικά. Μια έκρηξη το χάραμα της 11ης Ιουλίου ένα χρόνο πριν, άφησε πίσω της 14 θύματα, 13 νεκρούς και έναν σοβαρότατα τραυματία, μια οικονομία συντρίμμια, και ένα λαό να ψάχνει ηγέτη.

Στις ώρες που ακολούθησαν την έκρηξη μαθαίναμε εξοργιζόμενοι τα όσα εγκληματικά και τραγικά προηγήθηκαν της έκρηξης και, τελικώς, οδήγησαν σε αυτή. Ακούγαμε για τις τραγικές ελλείψεις στην διοικητική δομή του κράτους, διαβάζαμε για την ανύπαρκτη λειτουργία της ιεραρχίας. Στη φυσιολογική οργή που υπήρχε, προστίθετο περαιτέρω η διαπίστωση της ανικανότητας στο χειρισμό των συνεπειών της καταστροφής καθώς και η θρασύδειλη απόπειρα αποποίησης ευθυνών από όσους είχαν αντικειμενικά βαρύτατες ευθύνες για την καταστροφή.

Ένα χρόνο μετά εξακολουθεί να υπάρχει η θλίψη για αυτούς που χάθηκαν και η απαίτηση να μην ξαναχρειαστεί να ζήσουμε κάτι παρόμοιο, θλίψη που ξαναγίνεται οργή από το γεγονός πως -τραγικά- ακόμα οι ίδιοι ανίκανοι διαχειρίζονται τις τύχες μας.

Ένα χρόνο μετά μετρώντας ακόμα τις πληγές μας, ζητούμε να δικαιωθούν τα θύματα και ελπίζουμε πως αν κάτι θετικό μπορεί να προκύψει από αυτή την καταστροφή είναι εμείς -επιτέλους- να αντιληφθούμε τη σημασία που έχει το να μπορείς να αισθάνεσαι ασφάλεια και εμπιστοσύνη πως αυτός που εκλέγεις για να ηγείται γνωρίζει πού πάει και τί κάνει. Ας μην χρειαστεί να φθάσουμε ξανά στο μέλλον μπρος στην ίδια απόγνωση. 

10 χρόνια μετά

Η στιγμή.

Ήταν Πρωτοχρονιά του 2002, μόλις είχε γυρίσει ο χρόνος όταν οι Έλληνες γίνονταν μάρτυρες μιας ιστορικής στιγμής για τη χώρα. Ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος, ο Κώστας Σημίτης, πραγματοποιούσε από ΑΤΜ την πρώτη ανάληψη που γινόταν στην Ελλάδα σε ευρώ. Ήταν η στιγμή που η δραχμή περνούσε πια στην ιστορία.

Από ρεπορτάζ του Βρετανικού BBC, θυμόμαστε ότι η εισδοχή της χώρας στο Ευρώ συνοδεύτηκε με ελαφρές δυσκολίες, και για το κλείδωμα της ισοτιμίας με τη δραχμή αλλά και με ένα πακέτο μέτρων λιτότητας ώστε να επιτευχθούν τα κριτήρια σύγκλισης.

Ο τότε υπουργός οικονομίας Γιάννος Παπαντωνίου, περιέγραφε την είσοδο της χώρας στο Ευρώ ως μια ιστορική μέρα που θα ενέτασσε την Ελλάδα στον πυρήνα της Ευρώπης. Ο τότε πρόεδρος της ΕΚΤ Wim Duisenberg προειδοποιούσε ότι η χώρα θα χρειαζόταν να καταβάλει σκληρές προσπάθειες για βελτίωση των οικονομικών παραγόντων και κυρίως για να ελέγξει τον διογκούμενο της πληθωρισμό.

Δέκα χρόνια μετά το μόνο που μένει είναι το Ευρώ και η λιτότητα. Η χώρα επ' ουδενί δεν κατόρθωσε να ελέγξει τα οικονομικά της προβαίνοντας σε σχεδόν τακτικές μνημειώδεις σπατάλες πόρων χωρίς προφανή αποτελέσματα και δίνοντας ατελείωτα παραδείγματα διασπάθισης εγχώριων και κοινοτικών χρημάτων κάτω από τραπέζια και χωρίς από αυτά να επωφελείται αναπτυξιακά η οικονομία. Η παγκόσμια οικονομική κρίση και η ακόλουθη κρίση χρέους στην Ευρωζώνη έφεραν την Ελλάδα, όπως σωστά είχε προβλέψει ο Γιάννος Παπαντωνίου πριν 10 χρόνια, στην καρδιά της Ευρώπης. Στην καρδιά του προβλήματος χρέους της Ευρώπης. Το οικοδόμημα του Ευρώ, με τα πολλαπλά του προβληματα και τις δαιδαλώδεις διαδικασίες λήψης αποφάσεων και τη διστακτικότητα των Ευρωπαίων να σκεφτούν ευρωπαϊκά μπροστά στα εγχώρια πολιτικά κόστη σε συνδυασμό με τα ατέλειωτα ζητήματα στην εσωτερική λειτουργία της Ελληνικής οικονομίας κάνουν τη δεκαετή επέτειο από την είσοδο του Ευρώ στη ζωή των Ελλήνων και των Ευρωπαίων μια όχι και τόσο λαμπρή επέτειο.

Και επειδή λένε ότι πολλές φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, δείτε πιο κάτω το υπόλοιπο της πιο πάνω φωτογραφίας. Δίπλα στον Κώστα Σημίτη φαίνεται το ΑΤΜ της Εθνικής Τράπεζας από όπου έγινε η ανάληψη των μετρητών και ένας ακόμα κύριος.

Ο Λουκας Παπαδήμος. Τότε χειροκροτών τον πρωθυπουργό ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, σήμερα προσπαθεί να πιλοτάρει τη χώρα στην τελευταία προσπάθεια αυτή να αποφύγει την συντριβή, έχοντας όμως παράλληλα αρκετά αχρείαστα βαρίδια του παλαιοκομματικού βαθέος κράτους της Ελλάδας που δημιουργούν επιπρόσθετα προβλήματα στην απέλπιδα του προσπάθεια.

"Η γενιά του Πολυτεχνείου"

17 Νοεμβρίου σήμερα, 38η επέτειος από τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο. Όπως κάθε χρόνο στην Αθήνα πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις και η "καθιερωμένη πορεία στην Αμερικανική Πρεσβεία". Όπως κάθε χρόνο ακούσαμε και πάλι για "τη γενιά του Πολυτεχνείου" -κυρίως από ηλικιακούς εκπροσώπους της- τα λόγια θαυμασμού, να συνοδεύονται από αντίσταση, πάλη, λαϊκή εξέγερση που έριξε τη δικτατορία, και με απαραίτητη προέκταση σε συμβουλές για το σήμερα.

Και απορεί κανείς. Ποιά είναι και τί έκανε τελικά η "γενιά του Πολυτεχνείου"; Πόση σχέση με την πραγματικότητα έχει όλο αυτό το φωτοστέφανο με το οποίο περιεβλήθη η επέτειος; Το γεγονός κάθε αυτό είναι όντως μια σελίδα εξέγερσης, φοιτητών, νεολαίας ενάντια στο καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών. (Μια από όχι και τόσες πολλές εξεγέρσεις μέσα στην επταετία της χούντας.) Μια εξέγερση που κορυφώθηκε με αρκετή γενναιότητα και καταστάληκε με βίαιο τρόπο από το καθεστώς. Εκ των γεγονότων τα συμβάντα στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του '73 αυτό που πέτυχαν ήταν την αλλαγή του δικτάτορα. Όχι τη πτώση της χούντας. Την αλλαγή του προσώπου που ήταν επικεφαλής. Για να πέσει η χούντα και να επανέλεθει στην Ελλάδα η Δημοκρατία χρειάστηκε μια αρκετά μεγαλύτερη θυσία. Η χούντα, όσο και αν επιμένουν ορισμένοι να μην το θυμούνται, έπεσε όταν "έπεσε" η Κύπρος τον Ιούλιο του 1974. Εννέα μήνες μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

Άρα τελικά τί ήταν αυτό που πέτυχε αυτή η περιβόητη "γενιά του Πολυτεχείου" που βλέπουμε στις τηλεοράσεις σήμερα; Κατ' αρχήν πέτυχε να γίνει γενιά. Γιατί στο Πολυτεχνείο ήταν μια αρκετά μικρότερη μερίδα κόσμου. Και κατά δεύτερον αυτή η "γενιά" κατάφερε να μυθοποιήσει αρκετά ένα γεγονός και στην συνέχεια να δρέψει τους καρπούς του κατορθώματός της με τον ισχυρισμό και μόνο της συσχέτισης με τον μύθο. Βουλευτικές έδρες, διευθυντικές θέσεις, κομματικές ιεραρχίες, δημόσια αξιώματα. Πόσοι άραγε από αυτή τη "γενιά" έκαναν οτιδήποτε για να ανατραπεί η χούντα μέσα στα επτά χρόνια που ήταν στην εξουσία; Μάλλον ελάχιστοι. Αλλά ξελασπώνουν για αυτούς οι μερικές εκατοντάδες ή και χιλιάδες που ήταν όντως μέσα στο ίδρυμα και γύρω υποστηρίζοντάς τους εντός. 

Αμαρτίες γονέων

Πέρασαν, έτσι ανεπαισθήτως, και τα πρώτα γενέθλια του Καστελλορίζου. Όχι του ιδίου του νησιού, αλλά του γεγονότος που έκανε το νησί σύμβολο. Η Ελλάδα πέρασε ήδη τον πρώτο χρόνο υποβασταζόμενη από τα δανεικά του ΔΝΤ, της ΕΚΤ, και της ΕΕ. Της γνωστής στους Έλληνες "τρόικας" (Mr. Blue Eyes etc.).

Και πέρασε ανεπαισθήτως όχι τόσο στις μεγάλες μάζες του λαού. Εκεί τα εύκολα μέτρα που λήφθησαν είχαν επιπτώσεις, και μάλιστα άμεσες. Στα πρώτα θύματα πολίτες με περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και αύξηση φόρων αλλά και επιχειρήσεις, τις οποίες με έκτακτες εισφορές και παράτυπες παρακρατήσεις φόρων στραγγαλίζει καθημερινά. Αυτά είναι τα "εύκολα" μέτρα που μπορούσε να λάβει. Με μια εντολή "κόψτε τις πληρωμές" εφαρμόζονται. Δεν είναι δηλαδή τυχαίο που είναι και τα μόνα μέτρα που εφαρμόστηκαν. Βέβαια είναι βέβαιο ότι χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές, ακόμα και αν αυτές αντιβαίνουν την "ιδεολογία" του πρωθυπουργού, ο ίδιος θα πρέπει να προχωρήσει σε πιο ουσιαστικές αναδιαρθρώσεις. Η Ελλάδα κινείται σε διπλό πρόβλημα. Από τη μια χρωστά πολλά χρήματα ήδη και δεν βγάζει αρκετά χρήματα κάθε χρόνο ώστε να καλύπτει τις ανάγκες της, άρα για την ετήσια επιβίωση χρειάζεται ακόμα περισσότερα. Ακόμα και με τις σκληρές περικοπές σε δαπάνες η κατάσταση παραμένει τραγικά ίδια. Οι λόγοι; Πολλοί. Τα στοιχεία δείχνουν ότι πέραν των περικοπών, η επιβολή φόρων έχει μόνο αρνητικό αποτέλεσμα. Στραγγαλίζει τον νομοταγή, ενώ τον φοροφυγά -που ήταν έτσι κι αλλιώς το πρόβλημα από πριν- δεν τον αγγίζει. Οι μηχανισμοί ελέγχου και είσπραξης είναι διαλυμένοι, όπως διαπιστώνουν διεθνείς οίκοι αλλά και ελληνικά ΜΜΕ.

Το μεγάλο ζήτημα που τίθεται είναι ότι, παρά την τραγικότητα της κατάστασης, η κυβέρνηση λειτουργεί σαν να κυβερνά κάποια άλλη χώρα. Κάποια Δανία του Βορρά... Παντελής ατολμία στη λήψη αποφάσεων, προστριβές, διαφωνίες και λαϊκιστικές κορώνες από τα ίδια τα μέλη της κυβέρνησης σε κάθε ευκαιρία, δράσεις και παρεμβάσεις του κράτους που παγώνουν η μια μετά την άλλη καταχωρούμενες στις ελληνικές καλένδες. Καμμία παρέμβαση για την οποία δεσμεύθηκε η κυβέρνηση δεν προχωρά, μετατάξεις ΟΣΕ, ιδιωτικοποιήσεις, άρση καμποτάζ, άνοιγμα επαγγελμάτων -φορτηγά, ταξί,κλπ, one stop shops. Επίσης ακόμα δεν τόλμησε να αντιπαρατεθεί με τα μεγάλα τζάκια των βολεμένων συνδικαλιστών. Αντί των διαρθρωτικών αλλαγών, η κυβέρνηση έχει επαναπαυθεί στην φορολόγηση, τακτοποίηση αυθαιρέτων και άλλα πασαλείμματα τα οποία ούτε την κατάσταση διορθώνουν μακροπρόθεσμα, ούτε τον κόσμο ικανοποιούν βραχυπρόθεσμα. Ακόμα και στις πιο μικρές παρεμβάσεις, κατασκευή ΧΥΤΥ στην Κερατέα για παράδειγμα, το κράτος δεν κατάφερε να μην γελοιοποιηθεί έχοντας για ένα τετράμηνο ολόκληρο εκστρατευτικό σώμα αγκιστρωμένο στους λόφους.

Η εικόνα της σοβαρότητας είναι μακριά από κάθε έκφανση λειτουργίας (;) της ελληνικής κυβέρνησης στην πιο σοβαρή κρίση ίσως που θα κλήθηκε το Ελληνικό κράτος να αντιμετωπίσει. Όταν πέρσι τέτοιο καιρό ο πρωθυπουργός με φόντο το λιμάνι του Καστελλορίζου τόνιζε ότι την ευκαιρία που δεν δίνουν στην Ελλάδα η αγορές θα την πάρει η χώρα μέσα από τις διαρθρωτικές αλλαγές που θα πραγματοποιήσει είχε υπ' όψη του τη διαχείριση στην οποία προέβη τον χρόνο που ακολούθησε; Δυστυχώς μόνο αισιοδοξία για το μέλλον δεν μπορεί κανείς να έχει με αυτή την κατάσταση, βλέποντας τον Παπανδρέου τον νεότερο να προσπαθεί να αντιμετωπίσει το τέρας που θεμελείωσε ο πατέρας του...

Τριακοστή έκτη δεκάτη πέμπτη

Η μαύρη μέρα του Ιούλη; Μια μαύρη ημέρα του Ιούλη; Άλλη μια μαύρη μέρα του Ελληνισμού, που τα τελευταία χρόνια ανήξε τη συλλογή μελανών στιγμάτων στην ιστορία του σε πρωταθλητισμό;

36 χρόνια από τότε που άλλαζε η σελίδα της Ιστορίας στην Κύπρο. Παρότι το γεγονός στάθηκε σαν αφορμή για την εισβολή της Τουρκίας, η επέτειος σήμερα δε περιλαμβάνει Τούρκους. Περιλαμβάνει μόνο Έλληνες. Έλληνες εναντίων Ελλήνων.

Το "να μην ξεχάσουμε" είναι ορθό, το θέμα είναι ότι 36 χρόνια μετά όποιον και να ρωτήσεις θα θυμάται άλλα πράγματα...

Για την Αμαλία

"ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....".

Τρία χρόνια μετά...

Για την Αμαλία. Και την κάθε Αμαλία που χάνεται ακόμα μέσα στις γραφειοκρατικές διαδικασίες και τους κακούς γιατρούς. "malpractice" ήταν το ιστολόγιο στο οποίο η Αμαλία Καλυβίνου έγραφε μέχρι πριν τρία χρόνια και μας έκανε κοινωνούς του δικού της Γολγοθά. Της δικής της άνισης μάχης με τον καρκίνο, την αδιαφορία των γιατρών και την αναλγησία του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Ελλάδας.

Νικημένη τελικά από τον καρκίνο, αλλά και τη βρωμιά του συστήματος η Αμαλία έφυγε στις 25 Μαΐου του 2007. Η 1η Ιουνίου για τα blogs είχε ορισθεί σαν μέρα Αμαλίας. Για φέτος έψαχνα να βρώ ένα βίντεο που είχα με μια δημόσια συζήτηση για το θέμα, και για αυτό άργησε και η ανάρτηση. Η συζήτηση είναι γεμάτη φιλοφρονήσεις και κενή περιεχομένου, μεταξύ του τότε υπουργού υγείας Αβρααμόπουλου και του τότε βουλευτή της Αντιπολίτευσης Βενιζέλου.

Μίλησαν και οι δυο για ανάγκη πράξεων και όχι λόγων. Αλήθεια, τί έχετε αλλάξει μετά από 3 χρόνια στο ΕΣΥ;

Η Μενεγάκη χώρισε στην επέτειο των Ιμίων...

ή τα γεγονότα στα Ήμια συνέβησαν 14 χρόνια πριν χωρίσει η Μενεγάκη.

Δεν ξέρω ποιό από τα δυο θα προβληθεί περισσότερο σήμερα, δηλαδή ξέρω απλά εθελοτυφλώ, αλλά σαν σήμερα (βασικά χαράματα της 31ης Ιανουαρίου) το 1996 ήταν, όταν η Τουρκία άνοιξε στο Αιγαίο το κεφάλαιο γκρίζες ζώνες. Τελικά αυτό ήταν το αποτέλεσμα της κρίσης των Ιμίων.

Τα γεγονότα θελουν την Ελληνική πλευρά να μπαίνει (υποχρεωτικά;) σε μια όξυνση, η οποία μάλλον είχε προσχεδιαστεί από την Άγκυρα, αρκετά επιθετικά και στη συνέχεια να κάνει διστακτικούς ή και αντιφατικούς χειρισμούς και τελικά (στην πράξη) να υποχωρεί. Με βάση τα στοιχεία που παρατίθενται στο βιβλίο των Ιγνατίου και Έλλις η Ελλάδα μάλλον έχει νομικά δίκαιο αλλά ίσως αυτό δε θα το μάθουμε με βεβαιότητα. Από τα όσα ακούστηκαν το μόνο ίσως αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι τις κρίσιμες στιγμές φυσιολογική ροή πληροφοριών μεταξύ ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και κυβέρνησης δεν υπήρχε, ενώ είναι και κάπως αμφίβολο το ενδεχόμενο να υπήρχε και ενδοκυβερνητική φυσιολογική επικοινωνία. Μετά την κρίση πάντως, και σύμφωνα με τα όσα μετέδωσαν τα ΜΜΕ κατά καιρούς φαίνεται ότι κανείς πια δεν ανεβαίνει στα νησιά, ενώ ψαράδες κάνουν παράπονα συχνά για παρενόχλησή τους από σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής όταν ψαρεύυον στην περιοχή.

Αναφορικά με τα ίδια τα νησιά γεγονός είναι επίσης και το ότι η τουρκική πλευρά είχε εκδόσει λίγες εβδομάδες πριν την κρίση τουριστικό χάρτη με τα Ίμια ως μέρος της Ελλαδικής επικράτειας, κάτι που φαινόταν και σε στρατιωτικούς χάρτες της Τουρκίας πριν το ΄96. Στην αγγλική έκδοση πάντως της wikipedia, στο άρθρο για τα Ίμια δεν αναφέρεται σε κάποιο σημείο ότι είναι ελληνικά νησιά, αλλά disputed islands.

Τora tora tora

Η φωτογραφία είναι από την έκτακτη έκδοση εφημερίδας στη Χονολουλού, το πρωινό της 7ης Δεκεμβρίου 1941, η οποία ενημέρωνε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η πρωινή φασαρία στον ναύσταθμο ήταν πολεμική ενέργεια από μέρους της Ιαπωνίας.

Μια εντυπωσιακή επιχείρηση που θα μπορόύσε να είχε μείνει στην ιστορία όπως έμεινε η αρχική ενέργεια του Ισραήλ στον πόλεμο των έξι ημερών, σαν ένα παράδειγμα αιφνιδιασμού. Βέβαια ήταν παράδειγμα αιφνιδιασμού. Αμφίπλευρου. Οι αμερικάνοι δεν το περίμεναν (;) και υπέστησαν μια κάποια ζημιά χωρίς όμως αυτή να είναι αρκετή για να τους εμποδίσει να εισέλθουν στον πόλεμο. Οι δε Ιάπωνες αιφνιδιάστηκαν από το αποτέλεσμα, αφού οι πολυπόθητοι στόχοι τους, τα αεροπλανοφόρα του στόλου του Ειρηνικού ήταν αρκετά μακριά από την επίθεση και ασφαλή.

Η εξέλιξη των γεγονότων δικαιώνει την εκτίμηση του Ιάπωνα στρατηγού Γιαμαμότο ότι ίσως είχε αφυπνησθεί ένας γίγαντας. Η εντυπωσιακή εξοπλιστική ορμή που έδωσε στον αμερικανικό στρατό η βιομηανία της χώρας σύντομα είχε φέρει τη χώρα σε πολύ μεγαλύτερο στρατιωτικό πλεονέκτημα από αυτό που είχε πριν την επίθεση στο Πέρλ Χάρμπορ, τόσο στην πλευρά του Ειρηνικού όσο και στα άλλα θέατρα των επιχειρήσεων.

Ουπς

Ουπς! Το διαμάντι των αερομεταφορών βράχηκε (και λασπώθηκε).

Αλλά εντάξει συγχωρείται η μικρή αστοχία στις αποχετεύσεις, που οδήγησε με την πρώτη βροχή την αίθουσα επιβατών του πολυτελούς (...) αεροδρομίου της Λάρνακας σε σκηνές απείρου κάλλους. Είναι για να θυμόμσατε ότι στην Κύπρο τα έργα γενικότερα ετοιμάζονται για συνθήκες ηλιοφάνειας και ανομβρίας. Πάντως η διαχειρίστρια εταιρία είχε αμέσως έτοιμους κουβάδες για να συλλέγει το νερό ενώ υποσχέθηκε ότι όταν ξαναβρέξει δεν θα ξαναστάξει!

14/8

14 Αυγούστου 2005. Καλοκαίρι στην Κύπρο και ώντας στη θάλασσα μαθαίνω από άλλους λουόμενους ότι έπεσε αεροπλάνο των Κυπριακών Αερογραμμών. Τρέχοντας στην παραλία διαπιστώνω ότι η είδηση είχε κυκλοφορήσει ήδη και παντού υπήρχε μια παγωμάρα. Κόσμος προσπαθούσε να επικοινωνήσει με γνωστούς του που πετούσαν εκείνες τις ώρες. Όλοι ψέλιζαν τις λέξεις "έπεσε", "αεροπλάνο", "Αθήνα".

Σιγά σιγά συντονίζονταν οι τηλεοράσεις των εστιατορίων στο έκτακτο δελτίο της ΕΡΤ. Ο τίτλος από κάτω "Κατέπεσε αεροσκάφος των Κυπριακών αερογραμμών" δεν μπορούσε να ήταν πιο σαφής.Ένας πολύ καλός φίλος μου ήταν μέσα στην πτήση των κυπριακών για Αθήνα. Το δίκτυο της ΑΤΗΚ στο governor's beach ήταν αρκετά φορτωμένο και δεν μπορούσες εύκολα να πιάσεις γραμμή. Δεν μπορούσσα να τον εντοπίσω στο τηλέφωνο του για μια ώρα από τότε που έμαθα για το συμβάν και ανησυχούσα για το χειρότερο. Ήταν πραγματικά αρκετά δύσκολη στιγμή.

Με την ώρα, τα πρώτα πλάνα από το σημείο της συντριβής ήταν στον αέρα. Τα νέα για τον φίλο μου ήταν θετικά. Το πλάνο, εκείνο το τραγικό πλάνο, με την ουρά του αεροσκάφους της "ΗΛΙΟΣ" να στέκει στον λόφο με διαβεβαίωνε ότι η πτήση των κυπριακών για Αθήνα ήταν σώα και η αγωνία μου τελείωνε. Τραγικά όμως το πλάνο του μοιραίου "ΗΛΙΟΥ" έκαιγε από εκείνη τη στιγμή τις ψυχές των οικογενειών 121 ατόμων που επέβαιναν στο αεροσκάφος. Οι επόμενες ώρε, οι επόμενες μέρες ήταν εξαιρετικά παράξενες. Σε όλο το νησί είχε πέσει πένθος. Με ένα αεροπορικό δυστύχημα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει το πόσο μικρή ήταν η Κύπρος.

Τέσσερα χρόνια από τότε μάθαμε το γιατί έπεσε το αεροπλάνο, είδαμε τα πορίσματα και περιμένουμε να μάθουμε τελικά αν θα δικαστεί κάποιος και αν θα κατηγορηθεί κάποιος για την τραγωδία. Στην πρόσφατη ειδησειογραφία είχαμε το θέμα του δυστυχήματος και της δίκης να γίνεται μπαλάκι μεταξύ κυπριακής και ελληνικής δικαιοσύνης, για το πού θα γίνει τελικά η δικαστική διερεύνηση. Δεν ξέρω κατά πόσο τελικά θα αρχίσει κάτι τέτοιο σύντομα και κατά πόσο αυτό θα είναι αρκετό, αρκετό για τους ζώντες. Δεν ξέρω τελικά αν υπάρχεικαι οτιδήποτε το οποίο θα είναι αρκετό για τους επιβάτες της πτήσης.

Hiroshima

Είναι το ποσοστό των αμερικανών πολιτών που πιστεύουν σήμερα ότι ορθώς ο Τρούμαν βομβάρδισε με πυρηνικά τις πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι σύμφωνα με έρευνα, προφανώς με αφορμή την 64η επέτειο. Δεν ξέρω βέβαια τί ποσοστό γνωρίζει τί είναι η ατομική βόμβα, τί η Χιροσίμα, τί το Ναγκασάκι. Για τον Τρούμαν έχω κάποιες ελπίδες ότι θα γνωρίζουν.

Αν και και από ιστορικούς έχω διαβάσει κατά καιρούς διάφορες εκτιμήσεις για το αναγκαίο ή μή της χρήσης της πρώτης ατομικής στη Χιροσίμα, και για το κατά πόσο αυτό γλύτωσε το ανατολικό μέτωπο από μεγαλύτερο αιματοκύλησμα, πιστεύω ότι οι λόγοι για αυτό το 60% δεν πηγάζουν από αυτές τις αναλύσεις. Παρεμπιπτόντως μιλούμε για σχεδόν 150 χιλιάδες νεκρούς στη Χισροσίμα, που είναι όντως φρικτά μεγάλος αριθμός. Βέβαια αν τον ποσοστοποιήσει κανείς σε σχέση με τους νεκρούς του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που υπολογίζονται στα 65 εκατομμύρια (στρατιώτες-άμαχοι) μιλούμε για ένα ποσοστό 2 τοις χιλίοις.

Λίγη ιστορία για τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (wiki)

Ενδιαφέρουσα ανάλυση για τον αριθμό των θυμάτων του ΔΠΠ (wiki)

Μην ξεχάσω: Δεν ξεχνώ

Ένα σύνθημα που σιγά σιγά μάλλον ξεχνιέται. Παλαιότερα το θυμάμαι σε εικόνες στους τοίχους, σε τετράδια στο σχολείο, πριν τις ειδήσεις, μετά τις ειδήσεις. Ήταν ένα σύνθημα που στη μνήμη των συνομηλίκων μου συνδέθηκε με μαυρόσπρες εικόνες της Αμμοχώστου, με την έγχρωμη εικόνα της γιορτής του πορτοκαλιού και στιγμιότυπα από την ζωή πριν την βάρβαρη παύση. Σιγά σιγά τα τηλεοπτικά σήματα μειώθηκαν, οι εικόνες στους τοίχους ξεθώριασαν, τα τετράδια άλλαξαν...

10 χρόνια πέρασαν από κείνο το πρωινό του Ιούλη του 74....

20 χρόνια πέρασαν από τότε που ο "Αττίλας" πατούσε σε γη κυπριακή...

30 χρόνια από την αποφράδα εκείνη ώρα του Ιούλη του 74...

35 χρόνια φθάσαμε και ακόμα... Η αναφορά στην "μαύρη επέτειο" όλο και συρρικνώνεται στις στήλες των εφημερίδων, όλο και μικραίνει στις αναφορές των δελτίων, όλο και φαίνεται πιο μακρυνή. Μα είναι μακρυνή.

35 χρόνια μετά και μαζί με το "δεν ξεχνώ" ξεθωριάζουν (μέχρι που πέθαναν) και διάφορα άλλα συνθήματα. Κάτι μεγαλόστομα "όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους" και "τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια". 35 χρόνια μετά και μιλάμε με την Τουρκία για λιμάνια, αεροδρόμια και πετρέλαιο. 35 χρόνια μετά και επισκεπτόμαστε σαν τουρίστες την Κερύνεια για φθηνό ψάρι. Την κατεχόμενη Λευκωσία για καζίνο και για φθηνό "κρέας"....

ΦΩΤΟ: Για τη δύναμη

του "δεν ξεχνώ".

1η Ιουλίου, η της ακάπνου

Ήθελα λίγο να το ζήσω αυτό το σημερινό στην Ελλάδα... Aπαγόρευση καπνίσματος σε δημόσιους χώρους, σε κέντρα εστίασης, διασκέδασης clubs, καφετεριες, εστιατόρια. Δεν μπορώ καθόλου να φανταστώ πώς μπορεί να εφαρμοστεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Δεν είναι κάτι τόσο δύσκολο, αλλά για την Ελλάδα το βλέπω να είναι θεωρείται εντελώς αδιανόητο! Πάντως ζώντας στην Αγγλία το τελευταίο διάστημα είναι πραγματικά πολύ πιο ωραίο το να βγαίνεις τη νύκτα χωρίς να πεθαίνεις από τον καπνό των δίπλα.

Ας είναι, θα το ζήσω σε λίγα (!) χρόνια στη μεγαλόνησο. Πού θα πάει, όσο και αν αντιστέκεται η επιτροπή της Βουλής, λόγω των προσωπικών παθών των ιδίων των βουλευτών, η Ευρωπαϊκή Ένωση, και η (κύπρια) επίτροπος υγείας, θα τα καταφέρουν.

Εγκλήματα "τιμής"

Πέρσι, τέτοια μέρα, μια 17χρονη κοπέλα, στο εκδημοκρατισμένο Ιράκ, λιθοβολήθηκε μεχρι θανάτου. Δημόσιος λιθοβολισμός από αρκετές εκατοντάδες τυφλωμένους από φανατισμό. Ο λόγος της μίνης του πλήθους; Η Dua Khalil Aswad, η δεκαεπτάχρονη κοπέλα, είχε κάνει το λάθος να ερωτευθεί, παραβαίνοντας τους θρησκευτικούς κανόνες. Ναι, το ξέρω σε μερικές κοινωνίες, ακόμα και στην θεωρητικά "ελεύθερη" δική μας, υπάρχουν πολλά "απαγορεύεται" που κάνουν τις εκκλησίες να φαίνονται εκτός τόπου και χρόνου. Είμαι κιόλας από τους ανθρώπους που πιστεύουν στην σημασία των "Ιερών και Οσίων" στο να διατηρείται ένας λαός σε συνοχή. Όμως είμαι της άποψης ότι τέτοιας φύσης "ιερά τερατουργήματα" δεν μπορεί να έχουν καμμιά θέση σε καμμιά κοινωνία. Έτσι κι αλλιώς η σχέση εκάστου με το Θείο είναι μονοσήμαντη και δεν μπορεί να χωρέσει σε καλούπια. Ανοίγωμεγάλη κουβάντα, το νιώθω, αλλά ήθελα με την αφορμή αυτή να στρέψω σήμερα την προσοχή μου σε αυτό το θέμα. Η Διεθνής Αμνηστία ήθελε να γίνει η 7η Απριλίου "Ημέρα κατά των εγκλημάτων τιμής", με αφορμή το περιστατικό. Δεν ξέρω αν έγινε και ούτε αν θα έχει και πολλή σημασία αν γίνει.

Παραθέτω στην συνέχεια κάτι που είχε ανεβεί στο youtube σχετικά. Προκαταβολικά σας ενημερώνω ότι το βίντεο περιλαμβάνει σκηνές βίας και υποκρισίας που μπορεί να ενοχλήσουν.

Μέρα Μνήμης

Παγκόσμια μέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος που υπέστη ο Εβραϊκός πληθυσμός από τους Ναζί. Μόλις που πρόλαβαν οι Ισραηλινοί την επέτειο. Μόλις που πρόλαβαν τουλάχιστον και σταμάτησαν τις επιδρομές στην Γάζα και τους βομβαρδισμούς με φωσφορο αμάχων και μαχητών, καταφυγίων, πολυβολείων και σχολείων, ακόμα και των θέσεων του ίδιου του ΟΗΕ και του προσωπικού του στην Γάζα.

Η ανθρωπότητα θυμάται κάθε χρόνο τα θύματα του Εβραϊκού λαού προσπαθώντας (;) να μην ξαναφτάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης η ίδια (;) και τατυτόχρονα, παρακολουθεί τον λαό στην αέναη του προσπαθεία να προκαλέσει και ο ίδιος ολοκαυτώματα.

"Ψευδοδιαμαρτυρόμενοι"

25η επέτειο της ανακήρυξης "κράτους" γιορτάζουν στην βόρεια Κύπρο, σε μια χρονική συγκυρία που ο παραλογισμός στην διεθνή σκηνή θέλει τα περιστατικά εισβολής σε ξένη χώρα και δημιουργίας μαριονετο-κρατών λογικές ανακατατάξεις.Την ίδια στιγμή, εντός άλλης μιας περιόδου συνομιλιών μεταξύ των δυο πλευρών στην Κύπρο, για 24η ή 25η φορά εμείς οργανώνουμε "εκδηλώσεις καταδίκης της ανακήρυξης του ψευδοκράτους".

Διαβάζω στον τύπο, ότι από τις εκδηλώσεις των μαθητών και των φοιτητών φέτος σημαντική είδηση ήταν στην Λεμεσό ότι ξυλοκοπήθηκαν μεταξύ τους οι διαδηλωτές, στην Πάφο ότι κατέκλυσαν οι μαθητές τα καφέ αντί τους δρόμους και στην Λευκωσία ότι κάθε οργάνωση έκανε και δική της εκδήλωση καταδίκης. Τόση αγωνιστικότητα και τόση ομόνοια. Ακούω τους ομιλητές στις εκδηλώσεις (πάντα έκαστος στο κόμμα του), να συγχαίρουν την νεολαία που συνεχίζει τον αγώνα για επίλυση του προβλήματος, την στιγμή που αρκετοί από αυτούς είναι οι ίδιοι μέρος της αιτίας του προβλήματος, και υποκριτικά να ενθουσιάζονται με τον παλμό των αγωνιζομένων φωνασκούντων. Κάτι τέτοια ζήσαμε σαν μαθητές και εμείς. Αυτό το αγωνιστικό κλίμα στα καφέ της Πάφου συγκεκριμένα.

Αλλά όχι μόνο αυτό, στην φοιτητική περίοδο της ζωής μου, έζησα τις εκδηλώσεις καταδίκης της ανακήρυξης του ψευδοκράτους εν Ελλάδι. Σε πορεία μέσα στο κέντρο της Πάτρας 500 με 700 ατόμων, τα οποία υποτίθεται ότι εκείνη την στιγμή καταδίκαζαν την ανακύρηξη ενός "κράτους" μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, σε ένα τμήματης που προσπαθούν με την βία να αποσπάσουν, ακούγονταν ταυτόχρονα από ομάδες μέσα στην πορεία 2 συνθήματα, ή και 3. Ο σκοπός ήταν η μια παράταξη να υπερκαλύψει τα συνθήματα της άλλης για να ακουστούν μόνο τα δικά της. Τέτοιας μορφή γελοιότητα ήταν ο παλμός της πορείας. Σε σημείο που ο κόσμος που περπατούσε στα γύρω πεζοδρόμια να μας ρωτά απορημένος τί στο καλό κάνουμε και τί φωνάζουμε... Η δε κορύφωση ήταν μια αντικατοχική συναυλία, στην οποία πάλι οι παρατάξεις στέκονταν σε ομάδες και φώναζαν επικαλυπτόμενα τα συνθήματά τους. Αυτή ήταν η εκδήλωση καταδίκης. Προφανώς καταδίκης της λογικής.

Την ίδια στιγμή που εμείς με γραφικό τρόπο αντιμετωπίζουμε την κατάσταση, με τυπικές εκδηλώσεις, οι άλλοι θα έχουν λόγο να γιορτάζουν. Σαν ένδειξη μόνο, το Λονδίνο είναι γεμάτο διαφημίσεις, σε ταξί, λεωφορεία, μετρό, εφημερίδες για διακοπές στα κατεχόμενα. Διαφημίσεις για πτήσεις στην Βόρεια Κύπρο. Καταχωρήσεις στον τύπο για επενδύσεις σε ακίνητα στις κατεχόμενες από την Τουρκία περιοχές περιοχές τηε Κύπρου. Οι άλλοι δεν παίζουν με το παιχνίδι επειδή τυπικά πρέπει. Παίζουν για να κερδίσουν.

Τέλος θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε πόσοι ελληνοκύπριοι σήμερα, ανήμερα της επετείου, θα περάσουν τα οδοφράγματα για να πάνε στα κατεχόμενα. Όχι πως πρακτικά έχει μεγάλη διαφορά αλλά σημειολογικά νομίζω, ειδικά αυτή η μέρα, έπρεπε να έχει ακόμα κάποια σημασία για μας.

5 χρόνια επιτυχίες

Συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από τότε που ο ιδιοφυέστατος πρόεδρος των ΗΠΑ με το ζόρι και εκβιάζοντας την λογική και την διεθνή κοινότητα εφάρμοσε στο Ιρακ "σοκ και δέος" με στόχο, όπως δήλωνε, την εξουδετέρωση της απειλής από τα χημικά όπλα του Ιράκ. Χημικά όπλα τα οποία ο ίδιος, ανεπαρκέστατος πλανητάρχης, απέδωσε σε λάθος πληροφόρηση από την CIA μερικά χρόνια αργότερα.

Ο αμερικανικός στρατός προσπαθεί ακόμα, 5 χρόνια μετά, να αποκτήσει έλεγχο στις περιοχές του νοτίου και κεντρικού Ιράκ. 5 χρόνια μετά οι Αμερικανοί ζούν το δικό τους "Σοκ και Δέος" τρέμοντας στην ιδέα ενός νέου Βιετνάμ, και μάλλον αυτή η ανησυχία θα είναι και το διακύβευμα των επερχόμενων αμερικανικών εκλογών.

Σε αριθμούς, η επιχείρηση στο Ιράκ οδήγησε σχεδόν 4000 αμερικανούς στρατιώτες νεκρούς πίσω στις οικογένειές τους, ενώ οι τραυματίες ξεπέρασαν τις 60000. Στην άλλη πλευρά βέβαια είναι η μεγαλύτερη τραγωδία. Στον λαό του Ιράκ, που μετρά δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και υπομένει μετά την δυναστεία Χουσεϊν, μια νέα μαύρη περίοδο.

Το κόστος δε που επωμίζεται η καταρρέουσα αμερικανική οικονομία για την συντήρηση της επιχείρησης αγγίζει τα 12,5 δισεκ. δολάρια μηνιαίως. Ποσό που αποτελεί μεγάλη πληγή σύμφωνα με τους αναλυτές ακόμα και για οικονομία του μεγέθους των ΗΠΑ.

Μέρα μνήμης

Δέκα χρόνια πιο πίσω από το προηγούμενο θέμα. Στον Νοέμβριο του '73. 34 χρόνια από την βίαιη και αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Άλλη μια χρονιά πολλοί κομματικοί σχηματισμοί, κατά κανονα, θα τυμβωρυχήσουν εκμεταλλευόμενοι την επέτειο. Αναμφίβολα η εξέγερση των φοιτητών είχε ταρακουνήσει το καθεστώς της Χούντας. Το πολυτεχνείο ήταν ένας πηρύνας αντίστασης που όλο και περισσότερο αντλούσε φυσική υποστήριξη από τον λαό, γιατί ηθική υποστήριξη είχε από ολόκληρο τον λαό. Κάτι τέτοιο σίγουρα τρομάζει οποιοδήποτε καθεστώς. Από την εξέγερση βέβαια σε ένα πανεπιστήμιο ως την πτώση του καθεστώτος υπήρχε μεγάλος δρόμος. Το πολυτεχνείο δεν ήταν αρκετό, παρά χρειάστηκε η προδοσία και η θυσία της Κύπρου ώστε να αναβιώσει η Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Με αφορμή την επέτειο, το φως της δημοσιότητας είδε μια δημοσκόπηση της Παντείου σύμφωνα με την οποία η γενια του Πολυτεχνείου κατά 70% σχεδον ήταν ακομμάτιστη, δεν ήταν ενταγμένη δηλάδή σε κανένα κομματικό σχηματισμό. Επίσης σύμφωνα με αυτούς οι οποίοι ήταν στο Πολυτεχνείο και στα αλλα 3 πανεπιστήμια όπου έγινε εξέγερση (Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Γιάννενα) το σύνολο των εξεγερμένων φοιτητών ήταν 5 με 6 χιλιάδες και αποτελούσε το 1% μόλις του πληθυσμού 20-25 της Ελλάδας τότε.

Αγωνιστές του Πολυτεχνείου, σήμερα, μάλλον δεν κατάφεραν να μετρήσουν πόσοι δηλώνουν, πάντως σίγουρα πέραν του 10% του πληθυσμού της χώρας δηλώνουν αντιστασιακοί του Πολυτεχνείου. Όπως συμβαίνει συνήθως λίγοι σκοτώνονται και πολλοί καρπώνονται την δόξα.

Χαμένοι στην Μετάφραση

Ήταν Τρίτη απόγευμα, Σεπτέμβριος του 2001, ημέρα 11. Η Τρίτη που από τότε μένει σημαδεμένη στην ανθρώπινη σκέψη με δυο αριθμούς 9-11. Η μέρα που όπως πολλοί είπαν "άλλαξε τον κόσμο". Άλλαξε τον τρόπο σκέψης του. Άλλαξε τα πιστεύω του και τους φραγμούς του. Η ημέρα με τα πολλά μηνύματα.

Αλήθεια τελικά τί λέει και τί προκαλεί στον καθένα μας αυτή η μέρα; Σίγουρα οι 2 αυτοί αριθμοί το εννέα και το ένδεκα αποτελούν την μαθηματική έκφραση του φόβου, του τρόμου, του δέους της φονταμενταλιστικής έξαρσης, του αγώνα για δικαίωση, της εκδίκησης, του άλλοθι. Όλοι κρυβόμαστε πίσω από κάποιο από τα συνώνυμα αυτά, και όλοι ζούμε κάτω από τις συνέπειες των υπολοίπων. Ίσως γιατί απουσιάζει από αυτά ο προβληματισμός και η σκέψη.

Η εξουσία στην πλευρά των "θυμάτων" επέλεξε τον φόβο και τον τρόμο, βρίσκοντας έτσι άλλοθι και αναγκαία λαϊκή υποστήριξη για τις παραπέρα ενέργειές της με σκοπό την "δικαιοσύνη" μέσα από την εκδίκηση. Μια δικαιοσύνη κομμένη αποκλειστικά στα μέτρα της που θα οδηγήσει σε πλήθος αδικιών εις βάρος αθώων, που εδώ και 5 χρόνια ζουν δικές τους "ενδεκάτες Σεπτεμβρίου". Μιας δικαιοσύνης που υπαγορεύεται από ένα οβάλ γραφείο πολλών πολυεθνικών.

Η εξουσία στην πλευρά των "θυτών" κρύφτηκε πίσω από την έξαρση φονταμενταλισμού, πίσω από την αγάπη για δύναμη. Μια δύναμη που θα την οδηγήσει τελικά, όπως θέλει η ίδια να πιστεύει, σε δια πυρός και σιδήρου επικράτηση. Αυτή την πεποίθηση φροντίζει να την ενισχύει καθημερινά με δεκάδες πιστούς της ακόλουθους, που προθύμως θυσιάζονται παίρνοντας μαζί τους ακόμα περισσότερους αθώους.

Και μέσα σε όλα αυτά οι τρίτοι. Όμηροι και αυτοί στο παιχνίδι θανάτου που στήνεται λόγω της αναμέτρησης πακτωλών χρημάτων και περίσσιας φιλοδοξίας. Αιώνιοι τρίτοι με πάντα τον ρόλο του πιστού της μίας ή της άλλης πλευράς. Αδύναμοι να επιβάλουν έστω για τους τύπους μια τάξη. Το μήνυμα άλλωστε που τους δόθηκε "μαζί μας ή εναντίον μας" δεν θα μπορούσε να γίνει σαφέστερο.

Τελικά αυτή η μέρα μάλλον δεν άλλαξε καθόλου τον κόσμο. Δυστυχώς ο κόσμος απλά παρέμεινε στην πρωτόγονη κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Αγωνιζόμενος για άλλη μια φορά να βρεί τί κρύβεται στην μετάφραση και αυτού του μηνύματος. Μέχρι όμως να τα καταφέρει, ίσως να είναι πολύ αργά γι΄αυτόν.

11/9/2006 - grXhome | editorial.