Απλά αναλογική

Ο ελληνικός λαός τελικώς μίλησε. Μίλησε, είπε κάτι μάλλον δυσνόητο -αν κρίνω από το πόσες ερμηνείες του εκλογικού αποτελέσματος ακούστηκαν- και εν τέλει θα κληθεί να ξαναμιλήσει σε ένα μήνα. Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου ήταν τα εικονιζόμενα πιο κάτω.

Μια εβδομάδα μετά τις εκλογές οι αρχηγοί των τριών πρώτων κομμάτων έλαβαν διερευνητική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας για να αντιληφθούν όλοι ότι αυτά που χώριζαν μεταξύ τους τα κόμματα ήταν - προφανώς - περισσότερα από αυτά που μπορούσαν να τους ενώσουν.

Με ΚΚΕ και Χρυσή Αυγή να δηλώνουν εκ προοιμίου ότι δεν ενδιαφέρονται για συνεργασία το παιχνίδι ήταν μεταξύ των υπολοίπων. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποδεχόταν να συνεργαστεί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και ο Καμμένος των Ανεξάρτητων Ελλήνων δεν ήθελε ούτε νεκρός το Σαμαρά και τη ΝΔ. Υπό τις συνθήκες φάνηκε πόσο ακατόρθωτη είναι η προσπάθεια δημιουργίας κυβέρνησης στη βάση συνεργασιών κομμάτων στην Ελλάδα.

Με αυτά τα δεδομένα ακούγονταν τουλάχιστον φαιδρές, αν όχι μαζοχιστικές, οι προτάσεις της αριστεράς για χρήση απλής αναλογικής. Ναι, είναι πιο δίκαιο σύστημα και έχει διάφορα στα οποία μπορεί κανείς να δεχθεί ότι είναι καλύτερο από το σημερινό  Η αριστερά στην Ελλάδα δεν μπορεί να συνεννοηθεί μεταξύ της. Στην χώρα κατεβαίνουν 4 συνδυασμοί με όνομα που περιέχει ΚΚΕ (ΚΚΕ, μ-λ ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, και ΟΑΚΚΕ) συν ο ΣΥΡΙΖΑ με τις διάφορες συνιστώσες και τις ροές του, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και δεν ξέρω τί άλλο. Σκεφθείτε, έχοντας υπ' όψη αυτό που ζήσαμε την περασμένη εβδομάδα το ενδεχόμενο να μπορέσουν να συσπειρωθούν πίσω από μια κυβέρνηση μερικοί (1-2-3) βουλευτές από καθεμιά τέτοια μικρή παράταξη ή ακόμα πιο δύσκολα αυτές οι παρατάξεις με βουλευτές που δια της απλής αναλογικής θα εκλέγονταν από τη φιλελεύθερη πλευρά.

Κρίση, λογοδοσία και ευθύνη

Το σύνθημα της προεκλογικής καμπάνιας του Δημήτρη Χριστόφια το 2008, όταν κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο ήταν "δίκαιη λύση, δίκαιη κοινωνία", όπως φαίνεται και στη φωτογραφία από την (τότε) παγκύπρια συνδιάσκεψη του ΑΚΕΛ.

Τεσσεράμισι χρόνια μετά την ανάληψη της Προεδρίας και μέσα από ένα διάγγελμα 15 λεπτών ο Πρόεδρος "εξήγησε" στον κυπριακό γιατί δεν κατάφερε το δεύτερο σκέλος της προεκλογικής του δέσμευσης και γιατί απέτυχε στο πρώτο. Κάτι που τον οδηγεί (με βάση τα λεγόμενά του και μόνον) στη μη διεκδίκηση της προεδρίας για μια ακόμα πενταετία. Παρ' όλα αυτά εκτίμησε με βεβαιότητα ότι ο απολογισμός της διακυβέρνησής του ήταν αναμφίβολα θετικός. Αλήθεια με βάση ποιά μετρική; Πώς ακριβώς θεωρεί ότι ήταν θετική η διακυβέρνησή του για τον τόπο; Και γιατί δεν τολμά να επιβεβαιώσει δια της επαναδιεκδικήσεως εκλογής κατά πόσον και ο λαός κρίνει κάτι τέτοιο για τη διακυβέρνησή του; Πού πήγαν τα περί λογοδοσίας του Προέδρου μόνο στο λαό από τον οποίον εξελέγη; Αυτά ήταν που έλεγε μετά το Μαρί. Γιατί για να μπορούσε ο λαός να σας κρίνει κύριε Πρόεδρε, θα έπρεπε πρώτα εσείς να τολμούσατε να σταθείτε ενώπιον του.

I like it when you 're angry

"Μέσα μου έχω θυμό", δήλωσε σε πολιτική τηλεοπτική εκπομπή η σύζυγος του Προέδρου της Δημοκρατίας αναφερόμενη στο πώς ο αντέδρασε ο κόσμος απέναντι στον σύζυγό της με΄τα τα γεγονότα στο Μαρί. Η Έλση Χριστόφια - που ΔΕΝ είναι πρώτη κυρία, καθ' ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τέτοιος θεσμός στην Κύπρο - αισθάνεται ότι ήταν άδικες οι αντιδράσεις των πληβείων έξω από το Προεδρικό διότι -κατά την Κα. Χριστόφια- ο Πρόεδρος συναισθανόταν την ευθύνη που του αναλογούσε και την ανέλαβε -κατά την Κα. Χριστόφια- απολογούμενος. Σε παρατήρηση τηλεθεατή ότι ποτέ δεν απολογήθηκε, η απάντηση ήταν ότι απολογία ήταν το ότι ο Πρόεδρος δέχθηκε να πάει όπως οι απλοί άνθρωποι -σσ. δεν είναι δα και απλός άνθρωπος ο Πρόεδρος!- και να καταθέσει κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης.

Εδώ είναι που αντιδρά η λογική, καθότι, όλοι θυμούνται την κατάθεση του Προέδρου ενοποιών του Πόλυ Πολυβίου. Ήταν τότε που έλεγε σε όλους τους τόνους "πώς θέλετε να έχει ευθύνη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Αφού δε γνώριζε και δεν είχε ενημερωθεί.". Δε γνώριζε από εκρηκτικά, δε γνώριζε από γεωγραφία, δε γνώριζε από φυσική, δε γνώριζε από βέσπα. Αυτή ήταν η κατάθεση Χριστόφια. Και αυτό, Κα. Χριστόφια, όχι απλά δεν συνιστά απολογία αλλά είναι μνημείο θράσους. Μνημείο θράσους ισότιμο με τη δική σας απόφαση, Κα. Χριστόφια, επί των γεγονότων στο Μαρί, πώς για όλα φταίνε οι στρατιωτικοί. Και μάλιστα πολύ συγκεκριμένοι στρατιωτικοί. Οι νεκροί. Γιατί αυτούς μάλλον υπαινίσσεστε με τη φράση "Γιατί αυτή η ευθύνη για τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν ανήκει καθαρά σε αυτούς που φύλαγαν τα εκρηκτικά. Δεν ανήκει στον Πρόεδρο. Δηλαδή έπρεπε ο ίδιος ο Πρόεδρος να κάτσει εκεί και να προσέχει τα εκρηκτικά; Ήταν ευθύνη του στρατού." και σίγουρα αυτούς εννοούσατε με την επόμενη σας φράση "Τις ώρες τις τελευταίες, τις κρίσιμες, που ήταν οι δυνατές εκρήξεις, εκείνοι οι άνθρωποι που ήταν υπεύθυνοι δεν έπρεπε να τους διώξουν όλους να φύγουν και οι ίδιοι; Γιατί κάλεσαν κόσμο μέσα; Αν έδιωχναν τον κόσμο δεν θα υπήρχε κανένας νεκρός".

Μπορείτε λοιπόν Κα. Χριστόφια να είστε όσο θυμωμένη θέλετε, μπορείτε να το δηλώσετε να το φωνάξετε να διαδηλώσετε, εμείς πραξικοπηματία δε θα σας πούμε ούτε όμως δίκαιο θα σας δώσουμε, γιατί και εμείς είχαμε -και έχουμε ακόμα- θυμό μέσα μας. Ασίγαστο θυμό και με όσα έγιναν πριν την έκρηξη και με όσα κάνατε μετά, και κάθε φορά που σας βλέπουμε να συνεχίζετε, μετά από όλα όσα έχουν δεί το φως της δημοσιότητας, και να επιμένετε πως για όλα έφταιγαν οι άλλοι και επ' ουδενί ο σύζυγός σας μας ανεβαίνει ακόμα περισσότερο το αίμα στο κεφάλι.

ΥΓ.  Αλήθεια πώς μπορείτε να απευθύνεστε σε σώφρονες ανθρώπους και να υποστηρίζετε παράλληλα ότι και δεν έφταιγε ο άντρας σας και ζήτησε συγγνώμη; Για ποιό πράγμα απολογήθηκε; Αφού δεν έφταιγε;

Αναίδεια

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδωσε προεδρική χάρη σε πρώην βουλευτή του ΔΗΣΥ. Σύμφωνα με το δημοσίευμα η χάρη αφορούσε δικαστικές καταδίκες του Ανδρέα Θεμιστοκλέους, πρωην βουλευτή του ΔΗΣΥ στη Λεμεσό.

Στις τρεις από αυτές τις υποθέσεις του επιβλήθηκε πρόστιμο 250 ευρώ και δύο βαθμοί ποινής στην άδεια οδήγησης και στην τέταρτη πρόστιμο 150 ευρώ και επίσης δύο βαθμοί ποινής. Μάλιστα, εναντίον του κατηγορουμένου εκδόθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2010 φυλακιστήριο ένταλμα, σύμφωνα με το οποίο είτε θα πλήρωνε το πρόστιμο, είτε θα κατέληγε στη φυλακή για περίοδο έξι μηνών.
Παρ’ όλα αυτά, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποφάσισε να ασκήσει την εξουσία που του παρέχει το Σύνταγμα για απονομή χάρης και να ακυρώσει, την 1η Φεβρουαρίου 2012, τις επιβληθείσες ποινές. [...]
Προεδρική χάρη στον Α. Θεμιστοκλέους, Πολίτης, 09/04/2012

Το δημοσίευμα, αδίκως, τα βάζει με τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος από ότι φαίνεται, μάλλον διαδικαστικά έδωσε την χάρη στον πρώην βουλευτή. Ο βουλευτής απευθύνθηκε στον γενικό εισαγγελέα με επιστολή, διαμαρτυρόμενος για την καταδίκη του από δικαστήριο για τροχαίες παραβάσεις αφού οι δίκες έγιναν όσο ήταν βουλευτής και ως εκ τούτου απολάμβανε τη βουλευτική του ασυλία. Επειδή όντως ίσχυε, σύμφωνα με τον γενικό εισαγγελέα, η ασυλία και άρα δεν μπορούσαν να γίνουν οι δίκες, ο εισαγγελέας εισηγήθηκε στον Πρόεδρο την απονομή χάρης στον βουλευτή.

Το μείζον ηθικό θέμα στην ιστορία δεν είναι το ότι ο Πρόεδρος έδωσε τη χάρη, αλλά το ότι ο πρώην βουλευτής είχε το απέραντο θράσος όχι απλά να συμπεριφέρεται στους δρόμους όπως ήθελε, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή συμπολιτών του, αλλά και να βγαίνει δημόσια και να λέει ότι και σε διάφορες περιπτώσεις που τον σταματούσαν όργανα της τάξης για διάφορες τροχαίες παραβάσεις ο ίδιος υποδείκνυε σε αυτούς ότι ήταν βουλευτής και είχε ασυλία και έτσι δεν καταγγελλόταν. Στη συνέχεια ανέλυσε ότι παρατύπως ορισμένα όργανα της τάξης τον κατήγγηλαν και το δικαστήριο τον καταδίκασε στις ποινές που αναστάληκαν με την προεδρική χάρη.

Ξεδιάντροπα εντελώς και χωρίς την παραμικρή συστολή μας είπε, μιλώντας στο ΡΙΚ, ότι περίπου είχε γραμμένους τους νόμους που ψήφιζε γιατί είχε ασυλία. Οι νόμοι αυτοί προφανώς ισχύουν για τους λοιπόυς πολίτες της Δημοκρατίας - γνωστά κορόιδα, όχι γιατί πρέπει να εφαρμόζουν τους νόμους αλλά για το ότι ψηφίζουν και εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο από άτομα τέτοιας λογικής και ήθους.

Ανακαλύπτοντας την ταχινόπιτα

Κάποιοι από τους βουλευτές δεν ανησύχησαν ποτέ για το εισόδημά τους, πώς να έρθουν τώρα στη θέση του υπαλλήλου του ΡΙΚ που περιμένει τον μισθό του.

Μια φράση που άκουσα από κάποιον, προφανώς εργαζόμενο στο ΡΙΚ, ο οποίος διαμαρτυρόταν -δικαίως- για την μη καταβολή του μισθού για τον Μάρτιο στους υπαλλήλους του ιδρύματος. Ναι, έχουν δίκαιο και διαμαρτύρονται στο ΡΙΚ για την μη καταβολή των δεδουλευμένων τους και έχουν ενδεχομένως δίκαιο να το προβάλουν ακόμα και στις ειδήσεις. Ενδεχομένως όχι ως πρώτη είδηση για δυο μέρες και ούτε από την 30η του Μάρτη, αλλά ας είναι.

Το πρόβλημα μου με τους υπαλλήλους στο ΡΙΚ είναι ότι μόλις τώρα, ξαφνικά, ανακάλυψαν αυτή την τραγική πραγματικότητα. Το πρόβλημά μου είναι ότι θα απαιτούσα από αυτούς, δημοσιογραφικά, και να το ήξεραν ως πρόβλημα και να συναισθάνονταν την κατάσταση της κοινωνίας και να αναδείκνυαν το θέμα αυτό -κάτι που δεν γινόταν ιδιαίτερα στα έγκαιρα και αντικειμενικά δελτία ειδήσεων του καναλιού. Δυστυχώς ίσχυε και για τους ίδιους η ρήση ότι "μέχρι τώρα οι υπάλληλοι του ΡΙΚ δεν ανησυχούσαν για το εισόδημά τους και δεν μπορούσαν να έρθουν στη θέση άλλων συμπατριωτών τους που περιμένουν τους μισθούς τους". Όπως τότε που είχαν ανακαλύψει ότι στον ιδιωτικό τομέα τα τελευταία 2-3 χρόνια το προσωπικό χάνει μισθούς και θέσεις εργασίας, και το ανακάλυψαν επειδή ήρθε η ώρα να μειωθούν οι μισθοί και στο δημόσιο.

Μόλις τώρα ανακάλυψαν λοιπόν στο κρατικό ίδρυμα πως υπάρχουν υπάλληλοι ο οποίοι αργούν να πάρουν τον μισθό τους. Πως υπάλληλοι υπεραγορών, γαλακτοβιομηχανιών, βιομηχανιών αλλαντικών, εταιριών παροχής υπηρεσιών όπως λογιστικά, πληροφορικής κλπ. ακόμα και συνάδελφοί τους σε άλλα ΜΜΕ ζουν σε μια τόσο δραματική κατάσταση το τελευταίο διάστημα. Τώρα ήρθε ο υπάλληλος του ΡΙΚ στη θέση να "περιμένει τον μισθό του" και σχεδόν φθάνει στο σημείο να κατανοήσει το πρόβλημα που ζούσαν πολλοί εξ' ημών για ένα μεγάλο διάστημα. Ε, λοιπόν, welcome to the club.

Χάρτινο το φεγγαράκι...

Η πολιτική και η τέχνη αποδεικνύεται πως είναι σκληρές. Αδυσώπητες. Παρά το κέφι, τη χαρά και το μπρίο με το οποίο η σεβαστή υπουργός εμφανίστηκε στις "αντινακτές πατάτες" άδουσα "χάρτινο το φεγγαράκι, έρημη η ακρογιαλιά", και παρά τη ελπίδα, με την οποία άπλωνε στον ηθοποιό-Χριστόφια το χέρι λέγοντάς του με παράπονο "αν μ' αγάπαγες λιγάκι...", η πολιτική και η τέχνη της γυρίζουν την πλάτη. Τα δημοσιεύματα των δυο τριων τελευταίων ημερών θέλουν την Πραξούλλα Αντωνιάδου να είναι η επόμενη που θα αποχωρήσει από το κυβερνητικό ριάλιτι. Ούτε η δεύτερη απόπειρά της με το Starry, Starry Night και το εμφανές "στόλισμα" του ηθοποιού-προέδρου μπόρεσε να σώσει την υπουργό

Now I understand what you tried to say to me
how you suffered for your sanity
how you tried to set them free.
They would not listen
they did not know how
perhaps they'll listen now. [...]

Οι ψήφοι των συμπαικτών και του κόμματος φαίνεται (σύμφωνα πάντα με τα δημοσιεύματα) πως αποφάσισαν πως τα θέματα του φυσικού αερίου θα χειρίζεται πια ο Νεοκλής Συλικιώτης, που μπορεί να μην είναι καλοφωνάρης, αλλά είναι μέλος της Κ.Ε.. Βασικά θα τα χειρίζεται πλέον ως υπουργός αρμόδιος για θέματα ενέργειας, γιατί και πριν αυτός τα χειριζόταν, αυτός μιλούσε για το αέριο, με αυτόν γίνονταν συναντήσεις αλλα ως τώρα όλα αυτά γίνονταν by the way, αφού ήταν υπουργός εσωτερικών (!) που δεν είχε αρμοδιότητα για θέματα ενέργειας, ούτε θαλάσσης, ούτε φυσικών πόρων, ούτε άμυνας.

Το βίντεο από τη -σχεδόν θλιβερή- εμφάνιση της υπουργού στις πατάτες:

Από 4 έως 5,5 ρίχτερ

Ένας Θεός ξέρει, ειλικρινά, τί σχέση με την πραγματικότητα μπορεί να έχει κάποια είδηση που διαβάζουμε. Και η μπάλα δυστυχώς δεν παίρνει μόνο τα "ανώνυμα" blogs, που αναπαράγουν με σωρηδόν αντιγραφές "ειδήσεις" από ενημερωτικά sites και άλλα blogs, αλλά και τα ίδια τα "ενημερωτικά sites". Στην Κύπρο τα πιο γνωστά ενημερωτικά sites είναι αυτό της εφημερίδας Πολίτης, του Φιλελευθέρου, της Καθημερινής και το sigmalive. Κατά κύριο λόγο, για τη ροή ειδήσεων τους (σε "πραγματικό χρόνο") αναπαράγουν ειδήσεις από το κυπριακό πρακτορείο ειδήσεων και από ελλαδικά sites, και λιγότερο αναρτούν θέματα από δική τους συνεισφορά. Αυτό φαίνεται απλά και από την ανάγνωση των κειμένων που αναρτώνται, και που, πολλές φορές, είναι ίδια.

Την περασμένη Παρασκευή, στις 22:50, έγινε στην περιοχή της Πάφου αισθητή μια σεισμική δόνηση. Έντονη αλλά όχι και για να ανησυχήσει κανείς από το τράνταγμα. Σε "πραγματικό χρόνο" δεν υπήρξε κάποια ανάρτηση της είδησης από τα online. Την επόμενη μέρα, το πρωί, η είδηση που είχε αναρτηθεί ήταν η ακόλουθη:

Σεισμική δόνηση σημειώθηκε γύρω στη 1 μετά τα μεσάνυκτα στην Πάφο και έγινε αισθητή σε ολόκληρη την επαρχία.
Τα μέχρι στιγμής στοιχεία κάνουν λόγο για σχετικά ισχυρή σεισμική δόνηση της τάξης των 4 - 5,5 ρίχτερ ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία των διεθνών σεισμολογικών κέντρων σήμερα σειρά μικρότερων σεισμικών δονήσεων καταγράφηκαν στην Ελλάδα, την κεντρική Τουρκία και την Αλβανία.
Από τη σεισμική δόνηση, η οποία είχε μικρή διάρκεια, μέχρι στιγμής δεν έχουν καταγραφεί ζημιές.

Από Πολίτη, Καθημερινή, Φιλελεύθερο 

Το κείμενο έχει 3 μόλις προτάσεις και το μόνο ορθό στοιχείο που παρατίθεται είναι ότι έγινε σεισμός στην Πάφο. Δυστυχώς κανένα από τα υπόλοιπα στοιχεία δεν είναι ακριβές. Η δόνηση τοποθετήθηκε στη 1 πμ, αντί στις 11 μμ, η ισχύς της δίνεται στα 4 - 5,5 ρίχτερ (!) και για κάποιο λόγο, ο συντάκτης της είδησης συνδέει το γεγονός με "σειρά μικρότερων δονήσεων" σε Ελλάδα Τουρκία ακόμα και Αλβανία.

Το δείγμα έγκυρης δημοσιογραφίας δημοσιεύθηκε στον Πολίτη, στην Καθημερινή και τον Φιλελεύθερο και πηγή του κακού ήταν το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων. Ο λειτουργός του ΚΥΠΕ, 10 ώρες μετά το γεγονός, και προφανώς στην απουσία ανακοινωσης του τμ. γεολογικής επισκόπησης ανήγαγε τον εαυτό του σε σεισμολόγο και έκανε δική του εκτίμηση για το γεγονός. Η εκτίμηση αυτή ανακοινώθηκε στην πορεία και από τα λοιπά ΜΜΕ της Κύπρου -που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν συντάξει κάτι από μόνα τους. Η ένταση του σεισμού, τελικά, υπολογίστηκε στα 3,9 ρίχτερ από το τμ. γεολογικής επισκόπησης, οπότε ούτε το κολοσσιαίο διάστημα 4-5,5 ρίχτερ στο οποίο οι δημοσιογραφικές εκτιμήσεις τοποθέτησαν τη δόνηση είναι ορθό.

Με αυτά υπ' όψη, απλά αναλογιστείτε τί από τα υπόλοιπα που διαβάζουμε και δεν μπορούμε μόνοι να διαπιστώσουμε την ορθότητά τους έχει όντως βάση στην πραγματικότητα.

Δώστε μπάλα στον λαό

Τί ονομάζει κανείς διασπάθιση δημοσίου χρήματος; Ίσως το να πετά κάποιος οργανισμός, που εισπράττει φόρους από τον κόσμο, πακτωλούς χρημάτων για να αγοράζει μια εταιρία ποδοσφαιριστές είναι μια απάντηση που θα έμπαινε αρκετά ψηλά στην κατάταξη των πιθανών απαντήσεων. 

Πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει το γεγονός ότι ο Δήμος Πάφου χορηγεί κάθε χρόνο την τοπική Αθλητική Ένωση "Πάφος" με 125000 Ευρώ ετησίως; Και ναι θα μπορούσε να δικαιολογηθεί κάποια δαπάνη στα πλαίσια της άθλησης της νεολαίας, όπως δίνεται και ετησίως για παράδειγμα το ποσό των 3000 Ευρώ στην πετοσφαιρική ομάδα της πόλης, ή στην ομάδα χάντμπολ. Αλλά 125000 στην ποδοσφαιρική ομάδα ακούγεται απλά πρόκληση. Αν δε λάβει κανείς και την απόφαση του προηγούμενου δημοτικού συμβουλίου της Πάφου να βάλει τον δήμο εγγυητή σε δάνεια της ΑΕΠ για 375000 Ευρώ τότε ναι μιλούμε για σκανδαλώδη διασπάθιση δημοσίου χρήματος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η τοπική εφημερίδα "Επιλογές" (έκδ. 925, σελ 14), εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης ιδιαίτερα στην περιοχή της Πάφου, το προηγούμενο δημοτικό συμβούλιο της Πάφου αποφάσισε ο Δήμος -με χρήματα των δημοτών - να μπεί εγγυητής σε 3 δάνεια της ΑΕΠ στο Ελληνικό Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου. Δεν μπορούσαν οι ποδοσφαιρόφιλοι δημοτικοί άρχοντες να βλέπουν την ομάδα στη δεύτερη κατηγορία. Με βάση το δημοσίευμα και πάλι η ΑΕΠ έχει συγκεντρώσει χρέη μέχρι στιγμής της τάξης των 2 εκατομμυρίων Ευρώ. Το blog μαθαίνει ότι η εν λόγω απόφαση για τα δάνεια πάρθηκε σχεδόν ομόφωνα, με μόλις 2 διαφωνούντες.

Μαζωνάκης: νέο look

Κατά την πρόσφατη διαδρομή μου μέσω της ελληνικής πρωτεύουσας, διαπίστωσα ότι η Αθήνα είναι γεμάτη από αφίσες με το νέο look του Μαζωνάκη, στο οποίο είναι κάπως... κίτρινος. Βλέποντας συνεχώς όλες τις εικόνες στους δρόμους το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό είναι:

Τέλος εποχής

Μέσα σε ένα διάστημα μερικών ημερών η αεροπορική βιομηχανία της Ευρώπης διέγραψε από τους αιθέρες δυο εταιρίες. Την Ισπανική spanair ιδρυθείσα το 1986 με έδρα τη Βαρκελώνη και ένα στόλο 29 αεροσκαφών και την Ουγγρική Malev, κρατική εταιρία από το 1946 και εθνικό αερομεταφορέα της Ουγγαρίας. Και οι δυο εταιρίες παρά τα σπασμωδικά μέτρα και τις περικοπές στις οποίες κατέφυγαν δεν κατάφεραν να ανακόψουν την πορεία στην οποία εισήλθαν λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και του τρόπου λειτουργίας τους. Από την άλλη, το κενό που άφησαν πίσω τους ήρθαν να καλύψουν άλλες εταιρίες, όπως η ιρλανδική Ryanair η οποία ανακοίνωσε την ίδρυση μιας βάσης στη Βουδαπέστη με 4 αεροσκάφη εκμεταλλευόμενη το κενό που αφήνει η Malev αλλά και πακέτων "διάσωσης" των επιβατών που έμειναν καθηλωμένοι στα αεροδρόμια της Ευρώπης λόγω των πτωχεύσεων. Το εντυπωσιακό της ευελιξίας της εταιρίας είναι ότι ανακοίνωσε τη δημιουργία της βάσης και την έναρξη των πτήσεων δίνοντας χρόνο προετοιμασίας του εγχειρήματος 2 εβδομάδες. Είναι προφανές ότι επί χάρτου πρέπει να είχαν γίνει προεργασίες για να είναι έτοιμη η εταιρία σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο να εκμεταλλευτεί αμέσως το κενό. Αυτό το ακαριαίο αντανακλαστικό είναι που λείπει από πολλές αεροπορικές και μη εταιρίες που για χρόνια ζούσαν και λειτουργούσαν σε πολύ διαφορετικό περιβάλλον. Αυτή η μη προσαρμογή στις συνθήκες του σήμερα είναι που άφησε στην ιστορία και την Ολυμπιακή στην Ελλάδα, τη Swissair στην Ελβετία και απειλεί και τις ντόπιες Κυπριακές Αερογραμμές. Η κυβέρνηση αυτή την περίοδο ανακοίνωσε ότι τελικώς ψάχνει για στρατηγικό επενδυτή ώστε να πωλήσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της εταιρίας. Είναι η ύστατη απόπειρα διάσωσης της. Βασικά θα έλεγα ότι είναι η παρθενική απόπειρα διάσωσής της αφού είναι η πρώτη φορά που θα επιχειρηθεί να αφεθεί η εταιρία να λειτουργήσει μακριά από κρατικά διορισμένο διοικητικό συμβούλιο, το οποίο συνήθως στην ιστορία απήρτηζαν δεινόσαυροι της πολιτικής και απόμαχοι των κομματικών λιστών που ουδεμία σχέση είχαν με την αεροπορική βιομηχανία και ενίοτε και με το επιχειρείν. Αυτή λοιπόν είναι η μόνη προσπάθεια της εταιρίας να καταφέρει να κολυμπήσει στα βαθιά, χωρίς τα κυβερνητικά βαρίδια στο συμβούλιο της αλλά και χωρίς τα οικονομικά σωσίβια που της πετούσε κατά καιρούς η εξουσία ώστε να συνεχίζει να φιλοξενεί τα κρατικά βαρίδια.