"Μαζί τα τρώμε"

Και αίφνης, στην Ύδρα εγένετο ταραχή! Ξέσπασε "πόλεμος", σύμφωνα με τα ελλαδικά ΜΜΕ. Ο λόγος της έντασης, το γεγονός ότι κλιμάκιο της οικονομικής αστυνομίας πραγματοποιούσε εφόδους στις επιχειρήσεις του νησιού, που κατακλύζεται αυτή την περίοδο από τουρίστες, και σε μια από τις εφόδους συνέλαβε ιδιοκτήτρια εστιατορίου η οποία δεν έκοβε αποδείξεις. Η αστυνομία, δηλαδή, συνέλαβε μια κυρία η οποία δούλευε μαύρα, αναγκάζοντας τη ίδια στιγμή πολλούς άλλους εν Ελλάδι να πληρώνουν και να ξαναπληρώνουν "χαράτσια" και ΦΠΑ για κάθε Ευρώ που έκρυβε η εν λόγω εστιάτορας, ώστε βγάλει το κράτος τα σπασμένα.

Τώρα, για κάποιον ελληνικά μυστήριο λόγο, η είδηση αυτή προκάλεσε αντίδραση των κατοίκων του νησιού οι οποίοι προπυλάκισαν το κλιμάκιο της οικονομικής αστυνομίας και πολιόρκησαν το κτίριο της αστυνομίας στο νησί, κόβοντας ακόμα και την παροχή ρεύματος(!). Παράλληλα οι ίδιοι προπυλάκισαν και το προσωπικό του πλοίου Flying Cat που συνδέει την Ύδρα με τον Πειραιά και το οποίο θα μετέφερε τη συλληφθείσα στην Αθήνα για τα περεταίρω. Σαν αποτέλεσμα η αστυνομία απέστειλε εσπευσμένα στην Ύδρα μια μονάδα αντιδιαδλωτική για να κατστείλει την "εξέγερση των Υδραίων"!

Όλο το σκηνικό θα μπορούσε να ήταν απλά σουρεαλιστικό και μια αστεία παρένθεση, αν τα τελευταία τρία χρόνια η χώρα δε βρισκόταν στα πρόθυρα της καταστροφής, κάνοντας σχοινοβασία σε κάθε περιοδική εξέταση των δανειστών της ώστε να καλύψει τις μύριες τρύπες στους ισολογισμούς του κράτους. Θα ήταν απλά τραγικό σαν γεγονός αν την ίδια στιγμή στις υπόλοιπες ειδήσεις της ημέρας από την Ελλάδα δεν υπήρχε θέμα με τίτλο "Νέο πακέτο μέτρων, ύψους 11,6 δισεκατομμυρίων ευρω, με νέες περικοπές μισθών, ακόμα και στον στενό δημόσιο τομέα με μείωση κατά 30%".

Η συμπεριφορά της ιδιοκτήτριας του εστιατορίου είναι σημαντική τροχοπέδη στις προσπάθειες ανάκαμψης της χώρας αφού αποστερεί τα έσοδα από το κράτος, αλλά η νοοτροπία των υπολοίπων που προπυλακίζουν και επιχειρούν να εμποδίσουν τις αρχές όταν προσπαθούν να επιβάλουν τη λογική, κατ' αρχήν, και κατόπιν το νόμο είναι ακόμα πιο ανησυχητική για το μέλλον της χώρας, αφού καταδεικνείει ότι η ανομία και το ανεξέλεγκτο γίνεται βίωμα και εδραιώνει μια γενίκευση τέτοιων συμπεριφορών. Είναι όλα αυτά που περιλαμβάνονται στην περιβόητη φράση του Πάγκαλου "Μαζί τα φάγαμε", η οποία είχε ξεσηκώσει αντιδράσεις. Η εστιάτορας που έκλεψε, ο πελάτης που δέχθηκε να μοιραστεί τα κλεμένα ο υδραίος που τα έβαλε με την αστυνομία και ο υδραίος που δεν αντέδρασε μπροστά στο θέατρο του παραλόγου.

Μια θέση στην κυβέρνηση

Ακούστηκε ως "φήμη", από αυτές που ακούγονται αφειδώς σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι στις διάφορες συζητήσεις για ανίχνευση του εδάφους η Τρόικα που επισκέφθηκε την Κύπρο είχε παραμάσχαλα μια έρευνα με τους τομείς εργοδότησης που επιθυμούν οι νέοι στην Κύπρο, μια από αυτές που δείχνουν ότι πέραν των μισών νέων βλέπουν σαν επιθυμητή εργοδότηση μια δουλειά "στην κυβέρνηση". Η δε δημοσκόπηση μάλλον δεν ανέλυε σε πίνακες το μέχρι πού είναι διατεθημένοι να φθάσουν ώστε να καταφέρουν να "βολευτούν" σε μια θέση στο δημόσιο.

Η Τρόικα βέβαια θα είχε παραμάσχαλα την έρευνα προφανώς ως ένδειξη του πόσο καλύτερο είναι το επίπεδο της ανταμοιβής των κρατικών υπαλλήλων σε σχέση με την εργασία που προσφέρουν, αφού κατέχουν τις πιο περιζήτητες θέσεις εργασίας στην κυπριακή οικονομία, και ως πειστήριο πως περικοπές σε ωφελήματα του δημοσίου δε θα έφερναν σε δυσμένεια τους κατόχους των "ονειρικών" αυτών θέσεων εργασίας, ασχέτως του πόσο θα ωρύετο ο Γλάυκος Χατζηπέτρου. 

Ακόμα και αν αυτή η "φήμη" ότι η Τρόικα κουβαλόυσε μαζί της την έρευνα δεν είναι αλήθεια, ακόμα και χωρίς προβλήματα στην οικονομία, ακόμα και χωρίς τρόικα, η πραγματικότητα εδώ και κάμποσα χρόνια στον τόπο μας είναι απογοητευτική για την κοινωνία μας και τρομακτική για το μέλλον μας. Αν είναι ποτέ δυνατόν στην πιο ζωντανή ομάδα του πληθυσμού, στην οποία κάθε κράτος και κάθε έθνος επενδύει τις ελπίδες της για το όποιο μέλλον, να έχει ως όνειρο στα 18 και στα 20 χρόνια να διοριστεί στο δημόσιο. Κλειδώνοντας, μέσω των πλούσιων προνομίων που προσφέρονται, τα πιο λαμπρά σου μυαλά σε μια δημόσια υπηρεσία βαρυγκομούσα, καθόλου παραγωγική και στερώντας τους οποιοδήποτε κίνητρο δημιουργίας (περισσότερο αντι-κίνητρα δίνονται στο δημόσιο) και αξιολογικής προόδου στη σταδιοδρομία τους ένα είναι το σίγουρο: ότι έχεις υποθηκεύσει το μέλλον των αρκετών επόμενων γενεών (κάτι το οποίο γινόταν τις τελευταίες δεκαετίες και εξακολουθεί να γίνεται και σήμερα στην Κύπρο). Στερώντας τα δημιουργικά μυαλά από τους τομείς της οικονομίας που μπορούν να παράξουν και να οδηγήσουν την κοινωνία σε καλύτερους ορίζοντες το μόνο που καταφέρνεις είναι να πετύχεις τη στράτευση εφήμερων πελατειακών υποστηρικτών στις κομματικές φιλοδοξίες σου σε βάρος όμως, θλιβερά, της προόδου και της γενικότερης προκοπής της κοινωνίας. Κάτι που γίνεται ακόμα πιο κατανοητό και φανερό σε μία περίοδο κρίσης και ύφεσης, όταν μόνη επιλογή σωτηρίας σου είναι να έχει κάποιους έτοιμους για να σε τραβήξουν από τον βάλτο. 

Τα μηνύματα στις τελετές έναρξης

Βλέποντας τις τελετές έναρξης των τριών τελευταίων θερινών Ολυμπιακών Αγώνων μπορεί κανείς με σχετική βεβαιότητα και ευκολία να εντοπίσει το κύριο μήνυμα που ήθελαν να περάσουν οι διοργανώτριες χώρες. 

Αρχίζοντας από την Αθήνα, στους Ολυμπιακούς του 2004 το βασικό μήνυμα ήταν "Μα κοίτα πόση ιστορία και πολιτισμό έχουμε! Έχετε κι εσείς;" Μπορεί να μην έχουμε λεφτά αλλά βρήκαμε και ιδού.

Στη συνέχεια οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου το 2008 κατά τους οποίους η Κίνα έστειλε το μήνυμα "Είμαστε εδώ!" Μήνυμα από μια χώρα που επέδειξε δύναμη-ισχύ, πλούτο και πολιτισμό. Κάτι που φάνηκε και στην τελετή αλλά και στις υποδομές που ετοιμάστηκαν για τους αγώνες.

Τέλος στο Λονδίνο το 2012 η τελετή χαρακτηρίζεται από ένα βασικό μήνυμα. "Λεφτά έχουμε, είμαστε κίτς και το γουστάρουμε". Τελετή έναρξης με ύμνο στο εθνικό σύστημα υγείας (που έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια παραπαίει) και τον Mr. Bean αυτοπροσώπως δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Αναφορικά με την ενότητα αφής του βωμού της ολυμπιακής φλόγας νομίζω ότι οι άγγλοι βρίσκονται στις πρώτες θέσεις σε ευρηματικότητα, φαντασμαγορία και εκτέλεση!

Για το φόβο της Χ.Α.

Εν ριπή οφθαλμού, πριν προλάβει κανείς να καταλάβει τί είχε γίνει η ελληνική ολυμπιακή επιτροπή άνοιξε υπολογιστή, μπήκε στο twitter, βρήκε το προφίλ της αθλήτριας, διάβασε το μήνυμα και εξέδωσε την απόφαση της για αποκλεισμό της Βούλας Παπαχρίστου από τους ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου. Παρόμοια άμεση ήταν και η αντίδραση διαφόρων κοινοβουλευτικών κομμάτων στην Ελλάδα που καλούσαν και την ΕΟΕ να λάβει μια απόφαση τιμωρίας της αθλήτριας άμεσα.

Ποίο ήταν το επίμαχο μήνυμα που δημοσιεύθηκε στο λογαριασμό της 23 χρονης αθλήτριας στο twitter; "Με τόσους αφρικανούς στην Ελλάδα τα κουνούπια του Δ. Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό". Ρατσιστικό, καθ' ότι αναφέρεται σε συγκεκριμένους ανθρώπους με βάση την καταγωγή. Μειωτικό για αυτούς; Όχι. Δεν είπε ας τους φάνε αυτούς τα κουνούπια γιατί είναι αφρικανοί! Άτσαλο χιούμορ κατά ορισμένους; Ενδεχομένως. Βλακεία; Ίσως.

Από την άλλη η απόφαση της ΕΟΕ για τιμωρία της δια αποκλεισμού της από τους αγώνες, με αιτιολογικό την επίδειξη ασέβειας στο πνεύμα του Ολυμπισμού πώς μπορεί να χαρακτηριστεί; Τουλάχιστον υπερβολική. Αρκετοί τη χαρακτήρισαν και υποκριτική. Σε μια χώρα όπου σε κάθε γειτονιά ο κόσμος λέει με περηφάνια ότι "σε ένα σπίτι έδω στην περιοχή έμεναν μετανάστες και τηλεφωνήσαμε στην αστυνομία για να τους διώξουμε και μας είπε πως δεν μπορεί να κάνει κάτι αλλά έδωσε ένα τηλέφωνο (της Χρυσής Αυγής) και μας είπαν αυτοί θα σας κανονίσουν, και πράγματι πήραμε, ήρθαν τα παιδιά και μας είπαν σε 3 μέρες να πάτε να δείτε το σπίτι σας και όντως το σπίτι ήταν άδειο και μάλιστα και βαμμένο" δεν μπορεί να είναι πρόβλημα το tweet με τα κουνούπια της Βούλας Παπαχρίστου. Ναι η απόφαση ήταν μια βλακώδης και βεβιασμένη, γεμάτη υποκρισία και καθωσπρεπισμό, όπως και οι αντιδράσεις των πολιτικών κομμάτων. Η ποινή δε που της επεβλήθει είναι σαν ισόβια για παράνομη στάθμευση.

Εν πάση περιπτώση, ευτυχώς στην περίπτωση της αθλήτριας, η μάχη κερδίθηκε. Το ολυμπιακό πνεύμα και το ολυμπιακό ιδεώδες μπορούν να ξανακοιμηθούν πλάι σε στοίβες αναβολικών μέχρι που μια άλλη Βούλα να τολμήσει να τα ταράξει από το λήθαργο τους. 

Ο καταυλισμός των καθαριστών του Λονδίνου

"Ο καταυλισμός των καθαριστών", ή παραγκούπολη των καθαριστών των αγώνων. Η εφημερίδα Daily Mail σε ρεπορτάζ της (Ten to a room and one shower for 75 people: Inside the 'slum' camp for Olympic cleaners) φωτογραφίζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμένουν οι αλλοδαποί υπάλληλοι της εταιρίας καθαριότητας που ανέλαβε το συμβόλαιο για το Ολυμπιακό Πάρκο του Λονδίνου.

Οι αλλοδαποί στοιβάζονται σε ένα οικισμό αποτελούμενο από δωμάτια κοντέινερ. Στοιβάζονται ανά δεκάδα στα δωμάτια (άνδρες και γυναίκες), μοιράζονται ένα αποχωρητήριο ανά 25 και ένα shower ανά 75 άτομα και πάνω από όλα, για αυτή την υπηρεσία πληρώνουν £18 ημερησίως στην εταιρία σαν ενοίκιο για να διαμένουν στον καταυλισμό.

Η όλη εγκατάσταση σημειώνει η εφημερίδα ομοιάζει με φυλακή και εύστοχα παρατηρεί ότι αυτή κρύβεται από τα μάτια των πολυάριθμων επισκεπτών και ενοίκων του Ολυμπιακού Πάρκου με ψηλό φράκτη. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία της εφημερίδας, η εγκατάσταση είναι ακριβώς δίπλα στο Ολυμπιακό Πάρκο.

Τα δε πρόχειρα αυτά καταλύματα πλήγηκαν πρόσφατα και από τις έντονες βροχές με αποτέλεσμα αρκετά να έχουν εισροή νερού και οι ένοικοι να χρειαστεί να τα επιδιορθώσουν μόνοι τους.  Η ευκαιρία να ανακαλύψει κανείς τον Λονδρέζικο πολιτισμό και τη φιλοξενία. Από την ανάποδη.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Κι όμως, έχουν περάσει 366 φέρνοντάς μας στην τραγική πρώτη επέτειο από την καταστροφή στο Μαρί. Πριν ακριβώς ένα χρόνο η γύμνια του βασιλέως αναδείχθηκε εκτυφλωτικά. Μια έκρηξη το χάραμα της 11ης Ιουλίου ένα χρόνο πριν, άφησε πίσω της 14 θύματα, 13 νεκρούς και έναν σοβαρότατα τραυματία, μια οικονομία συντρίμμια, και ένα λαό να ψάχνει ηγέτη.

Στις ώρες που ακολούθησαν την έκρηξη μαθαίναμε εξοργιζόμενοι τα όσα εγκληματικά και τραγικά προηγήθηκαν της έκρηξης και, τελικώς, οδήγησαν σε αυτή. Ακούγαμε για τις τραγικές ελλείψεις στην διοικητική δομή του κράτους, διαβάζαμε για την ανύπαρκτη λειτουργία της ιεραρχίας. Στη φυσιολογική οργή που υπήρχε, προστίθετο περαιτέρω η διαπίστωση της ανικανότητας στο χειρισμό των συνεπειών της καταστροφής καθώς και η θρασύδειλη απόπειρα αποποίησης ευθυνών από όσους είχαν αντικειμενικά βαρύτατες ευθύνες για την καταστροφή.

Ένα χρόνο μετά εξακολουθεί να υπάρχει η θλίψη για αυτούς που χάθηκαν και η απαίτηση να μην ξαναχρειαστεί να ζήσουμε κάτι παρόμοιο, θλίψη που ξαναγίνεται οργή από το γεγονός πως -τραγικά- ακόμα οι ίδιοι ανίκανοι διαχειρίζονται τις τύχες μας.

Ένα χρόνο μετά μετρώντας ακόμα τις πληγές μας, ζητούμε να δικαιωθούν τα θύματα και ελπίζουμε πως αν κάτι θετικό μπορεί να προκύψει από αυτή την καταστροφή είναι εμείς -επιτέλους- να αντιληφθούμε τη σημασία που έχει το να μπορείς να αισθάνεσαι ασφάλεια και εμπιστοσύνη πως αυτός που εκλέγεις για να ηγείται γνωρίζει πού πάει και τί κάνει. Ας μην χρειαστεί να φθάσουμε ξανά στο μέλλον μπρος στην ίδια απόγνωση. 

Φίλοι, καλώς ορίσατε στην Κύπρο!

Τρίτη 3 Ιουλίου 2012, ο ήλιος θα ανατείλει από ανατολικά και η εκκλησία θα γιορτάζει τον Υάκινθο και τη Ζουμπουλία. Αυτοί που αρχίζουν πραγματικά να γιορτάζουν από αύριο είμαστε όλοι οι παροικούντες εν Κύπρω αφού καλωσορίζουμε στην Κύπρο την αποστολή της Ε.Ε. και του Διεθνούς Νομισματικού ταμείου (στο εξής "τρόικα") για τις προπαρασκευαστικές ενέργειες που απαιτούνται για την εκπόνηση του κυπριακού "μνημονίου" στήριξης.

Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η στήριξη θα είναι μόνο για  τον τραπεζικό τομέα και δε θα έχει να κάνει με τα δημόσια οικονομικά, αλλά και πως θα φροντίσει να μην πληγεί ο "πολίτης" από μέτρα. Κάτι που αποτελεί συνώνυμο του ότι η στήριξη θα είναι γενικότερη και θα πληρώσουν όλοι, γιατί αυτή ακριβώς είναι η αξιοπιστία της κυβέρνησης. Έτσι κι αλλιώς οι δηλώσεις από το Προεδρικό δεν έχουν ισχύ ούτε καν μέχρι να παίξουν στα δελτία των 8, αφού για ότι δεσμεύθηκε ο Πρόεδρος, πηγαίνοντας κόντρα στους συμβούλους του (είτε τους διόριζε ο ίδιος ως υπουργούς, είτε τους βρήκε ως διοικητές) διαψεύστηκε μερικούς μήνες αργότερα. 

Μπορεί αλλιώς να φανταζόσασταν, κύριε Πρόεδρε, την πρώτη μέρα μετά την ανάληψη της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κύπρο, αλλά... Για την ώρα λοιπόν, κύριε Χριστόφια -που κατέχετε κατά δήλωσή σας καλά το πώς λειτουργεί η πολιτική στην οικονομία- καλωσορίστε στα σκαλιά του Προεδρικού Μεγάρου στη Λευκωσία τους "αποικιοκράτες", (κατά δήλωσή σας) απεσταλμένους της τρόικας.

Πέντε τοις εκατό!

Οι αριθμοί πλέον έρχονται να οριστικοποιήσουν την "αίσθηση" που επικρατεί ανάμεσα στον κόσμο. Από δημοσκόπηση του Φιλελευθέρου ενόψει των προεδρικών εκλογών, προκύπτει πως, μετά από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης, μόλις το 5% θεωρούν κατάλληλο για πρόεδρο της Δημοκρατίας το πρόεδρο Χριστόφια. Ο αριθμός είναι συντριπτικός! Ο αριθμός διαλύει και την παραμικρή ψευδαίσθηση που μπορεί να αποκτά κάποιος διαβάζοντας αποκλειστικά και μόνο τον στρατευμένο τύπο.

Για να γίνει ακόμα πιο αντιληπτό το μέγεθος, μιλούμε για έναν στους είκοσι, ή με μια άλλη αναγωγή, το 5%, σε ποσοστό είναι μόλις το 15% των ψηφοφόρων του κόμματος του προέδρου, του ΑΚΕΛ. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος που έγειρε την πλάστιγγα προς την πλευρά της μη επαναδιεκδίκησης  της Προεδρίας και του "Πρόεδρος μιας θητείας". Με βάση τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης του Φιλελευθέρου ο Πρόεδρος Χριστόφιας δε θα μπορούσε να εκλεγεί πρόεδρος ακόμα και αν ψήφιζαν μόνο οι οπαδοί του ΑΚΕΛ!

Πέντε χρόνια μετά

Είναι πλέον 5χρόνια από τότε που θέσαμε την 1η Ιουνίου οι Έλληνες bloggers σαν "μέρα Αμαλίας". Η μέρα στην οποία δεσμευθήκαμε να μην ξεχάσουμε ως πρώτο χρέος ότι λόγω κάποιων επίορκων γιατρών σε νοσοκομεία της Ελλάδας ένα παιδί, η Αμαλία, έφυγε από τη ζωή, αφού πρώτα είχε υποστεί μια εξευτελιστική και απάνθρωπη αντιμετώπιση από γιατρούς του εθνικού συστήματος υγείας οι οποίοι για να τη δουν ως ασθενή απαιτούσαν φακελάκι. Στο προσωπικό της ιστολόγιο είχε αναρτήσει ανατριχιαστικά κείμενα ανθρώπινης αδιαφορίας περιγράφοντας τα όσα έζησε λόγω του προβλήματος υγείας της.

Πέντε χρόνια μετά λίγοι ίσως θυμούνται αυτό το κορίτσι. Σίγουρα λίγοι τη θυμούνται από όσους θα έπρεπε έχουν ασχοληθεί σοβαρά με το γιατί αφαίθηκε ένας συνάνθρωπος να βασανιστεί τόσο από τους ανθρώπους που ορκίστηκαν πως θα είναι δίπλα σε όσους έχουν ανάγκη και σίγουρα πολύ λιγότεροι έχασαν τον ύπνο τους από τύψεις. Τύψεις για το ότι δεν έκαναν κάτι πριν το μοιραίο αλλά και διότι δεν φρόντισαν να αλλάξει κάτι μετά. Γιατί κι άλλες Αμαλίες ακολούθησαν και θα ακολουθούν αν δεν αλλάξουμε όλοι.

Αιωνία σου η μνήμη Αμαλία, και μακάρι οι αλμπάνηδες αν γίνουν εξαίρεση, όχι κανόνας. Σε όλους τους τομεις...

ΥΓ. όπως κάθε φορά παροτρύνω τον καθένα να αφιερώσει λίγη ώρα και να διαβάσει το ιστολόγιο και τις αναρτήσεις που έκανε η Αμαλία, τουλάχιστον έτσι σίγουρα δε θα βρεθούμε εμείς στη θέση αυτών των "γιατρών".

"Το βρώμικο μυστικό της Eurovision"

Την προηγούμενη εβδομάδα όλη η Ευρώπη, και μέρος του λοιπού πλανήτη, παρακολούθησαν από τηλεοράσεως την εικονική πραγματικότητα του Αζερμπαϊτζάν, μιας χώρας επί της Κασπίας, που τοποθετείται στη Δυτική Ασία και προσπαθεί να γίνει ανατολική Ευρώπη.

Το Αζερμπαϊτζάν φιλοξενούσε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision για το 2012 στην πρωτεύουσά του, Μπακού. Η εικόνα που η χώρα ήθελε να δώσει, είναι πως πρόκειται για μια σύγχρονη δημοκρατία με μπόλικο πλούτο. Κάτι το οποίο μάλλον πέτυχε. Τουλάχιστον το δεύτερο κομμάτι, γιατί το πρώτο δεν μπορείς να το μεταδόσεις τηλεοπτικά, σίγουρα το έχει καταφέρει. Πέτυχε δείχνοντας πολλές φορές να μάθουμε ότι στην πρωτεύουσα έχουν ανεγείρει κάποιους τρίδυμους πύργους ονόματι Flame Towers και ένα νέο κλειστό στάδιο 20000 ατόμων, μια "κρουαζέτ", δρόμους, πλατείες, συντριβάνια. Το Μπακού, κατακλυσμένο από τα "πετροδόλαρα", αφού αποτελεί έναν από τους βασικούς προμηθευτές καυσίμου της Ευρώπης, έχει μεταμορφώσει τα τελευταία χρόνια αρκετές περιοχές του, ομοιάζοντας πλέον με ένα Κατάρ, ή  μια Σαουδική Αραβία του Βορρά.

Μακριά όμως από τα φώτα και τη λάμψη της τηλεοπτικής παραγωγής, πόσο φωτεινή είναι η πραγματικότητα; Πόσο σύγχρονη είναι η κοινωνία; Πόσο ελεύθερος είναι πραγματικά ο κόσμος στη χώρα; Πόσο έχει διαχυθεί αυτός ο πλούτος που ήθελαν να δούμε, στο λαό της χώρας στην παιδεία και την ανάπτυξή του; Τελικά, πόσο... δημοκρατία είναι η "Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν"; Και πόσοι από τους 9εκ. κατοίκους του θα μπορούσαν να γεμίσουν τις 20 χιλιάδες των θέσεων του σταδίου όπου φιλοξενήθηκε ο διαγωνισμός τραγουδιού όταν το εισιτήριο των 300 Ευρώ είναι σχεδόν ισότιμο του μέσου μηνιαίου μισθού της χώρας;

Το βρετανικό δίκτυο BBC και η εκπομπή panorama έκαναν μια απόπειρα παρουσίασης και της σκοτεινής πλευράς της χώρας στο ρεπορτάζ τους Eurovision's Dirty Secret.

Panorama: Eurovision's Dirty Secret από AceVideos