Come again?

Η Κύπρος και η Ελλάδα είναι από τους φθηνότερους προορισμούς για τους Άγγλους λέει το skyscanner (!). Έκπληξη; Σύμφωνα με την έρευνα του site η Κύπρος είναι ο φθηνότερος από τους προορισμούς που ελέγχθηκαν και η Ελλάδα ο δεύτερος πιο φθηνός.

Έλεγξαν λέει τα τυπικά έξοδα των άγγλων τουριστών στα ταξίδια τους και κατέληξαν στο ότι είναι μύθος το ότι Κύπρος και Ελλάδα είναι ακριβοί προορισμοί. Ξενοδοχεία, αυτοκίνητα, φαγητό, ποτό, μεταφορικά κλπ. Η έκπληξη όμως δεν ήταν μόνο δική μου, καθώς και οι ίδιοι οι βρεττανοί όταν ρωτήθηκαν σε μια παράλληλη δημοσκόπηση για το ποιός προορισμός πιστεύουν ότι είναι φθηνότερος, κατέτασσαν την Κύπρο στις ακριβότερες επιλογές ταξιδιού. Χαρακτηριστικά η Τουρκία, μια από τις θεωρητικά πιο φθηνές και ανερχόμενες χώρες στον τουρισμό, φαίνεται πως είναι 15 - 20% ακρβότερη από την Κύπρο και την Ελλάδα

Τυπικά έξοδα άγγλων έλεγξαν άρα προφανώς έλεγξαν και τις τιμές για τις μπύρες. Κι όμως ζώντας στην Κύπρο νομίζω ότι ακόμα και οι μπύρες είναι ακριβές. Λάθος εντύπωση μάλλον...

Για την Αμαλία

"ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ, "ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ".....".

Τρία χρόνια μετά...

Για την Αμαλία. Και την κάθε Αμαλία που χάνεται ακόμα μέσα στις γραφειοκρατικές διαδικασίες και τους κακούς γιατρούς. "malpractice" ήταν το ιστολόγιο στο οποίο η Αμαλία Καλυβίνου έγραφε μέχρι πριν τρία χρόνια και μας έκανε κοινωνούς του δικού της Γολγοθά. Της δικής της άνισης μάχης με τον καρκίνο, την αδιαφορία των γιατρών και την αναλγησία του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Ελλάδας.

Νικημένη τελικά από τον καρκίνο, αλλά και τη βρωμιά του συστήματος η Αμαλία έφυγε στις 25 Μαΐου του 2007. Η 1η Ιουνίου για τα blogs είχε ορισθεί σαν μέρα Αμαλίας. Για φέτος έψαχνα να βρώ ένα βίντεο που είχα με μια δημόσια συζήτηση για το θέμα, και για αυτό άργησε και η ανάρτηση. Η συζήτηση είναι γεμάτη φιλοφρονήσεις και κενή περιεχομένου, μεταξύ του τότε υπουργού υγείας Αβρααμόπουλου και του τότε βουλευτή της Αντιπολίτευσης Βενιζέλου.

Μίλησαν και οι δυο για ανάγκη πράξεων και όχι λόγων. Αλήθεια, τί έχετε αλλάξει μετά από 3 χρόνια στο ΕΣΥ;

Επιχείρηση "δολοφονία στα ανοικτά"

Μια στρατιωτική επιχείρηση, έξι πειρατείες, 9 δολοφονίες.

Μια επιχείρηση ανθρωπιστική, με σκοπό την άρση του ναυτικού αποκλεισμού της Γάζας και την προμήθεια ειδών ανάγκης στην Παλαιστίνη, καταλήγει σε κρατικό έγκλημα όταν η ισραηλινή πλευρά, σε μια λογική αυτοδικίας, για μία ακόμα φορά, λαμβάνει δράση πέραν της διεθνούς νομημότητας. Ισραηλινές ειδικές δυνάμεις σε ένα ρεσάλτο αιματοκυλούν την επιχείρηση στην προσπάθεια τους να τη σταματήσουν. Τί μου έχει μείνει από την όλη ιστορία; Αν ανασκοπήσουμε ένα ένα τα σημεία που συνθέτουν την εικόνα, έχουμε ένα "στολίσκο" σε διεθνή ύδατα με πρόθεση κατάπλου στην κλειστή Γάζα, έχουμε ένα κράτος που έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο με κάθε δυνατό τρόπο, έχουμε μια επιχείρηση φιάσκο που καταλήγει σε μακελειό.

Πρώτο σημείο τριβής ο χώρος δράσης. Αυτός τοποθετείται στα διεθνή ύδατα μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Το Ισραήλ αποφάσισε, επειδή έτσι, να αναλάβει δράση καταπατώντας το διεθνές δίκαιο. Στέλλει μάλιστα ειδικές (;) δυνάμεις με σκοπό να καταλάβουν πειρατικά τα πλοία της βοήθειας και να συλλάβουντους επιβαίνοντες σε αυτά. Με αυτό το δεδομένο ο κάθε επιβαίνων στα πλοία δεν νομιμοποιείται με κάθε μέσο να υπερασπιστεί το πλόιο του από τους πειρατές; Έπλεαν, ασχέτως προθέσεως, σε διεθνή ύδατα. Θα μπορούσε να κάνει το ίδιο για ένα πλοίο στη θάλασσα της Μάγχης επειδή η πορεία του σε 15 μέρες θα το φέρει στη Γάζα;

Δεύτερο σημείο τριβής η ίδια η επιχείρηση. Τί άραγε ήθελαν οι Ισραηλινοί να επιτύχουν; Την ανακοπή του στόλου; Τη σύλληψη των επιχειρούντων; Το μακελειό; Γιατί αν δεν είχαν το τρίτο υπ' όψην μπορούσαν με πιο αναίμακτους τρόπους, παρατάσσοντας πλοία όπως έκαναν παλιά ή σαμποτάροντας τα πλοία του στόλου να πετύχουν τη ρυμούλκησή τους σε κάποιο λιμάνι του Ισραήλ. Αντ' αυτού η επιλογή ήταν να χρησιμοποιήσουν μια δυναμική δράση - επίδειξη αποφασιστικότητας ίσως; - με ένοπλους κομάντο - πειρατές να αποβιβάζονται στα πλοία και με πυρά να επιβάλλουν την αποκοπή του στολίσκου. Η ίδια η επιχείρηση δε, από τα πλάνα του ισραηλινού στρατού φαίνεται να ήταν φιάσκο. Η οργάνωση της επιχείρησης των ειδικών δυνάμεων μιας χώρας που πριν μερικά χρόνια συμμετείχε στον "πόλεμο των 6 ημερών" ήταν απαράδεκτη. Ο πρώτος στρατιώτης που κατεβαίνει στα πλοία από ελικόπτερο κατεβαίνει μόνος του, σαν σε καταρρήχηση αναψυχής, με τον δεύτερο και τον τρίτο να αργούν αρκετά να προσνηωθούν. Αποτέλεσμα, ο πρώτος στρατιώτης να δέχεται επίθεση δικαίως από αρκετό κόσμο που βρισκόταν στο κατάστρωμα. Για την απόκτηση ελέγχου οι άλλοι στρατιώτες από τα ελικότερα να ανοίγουν πυρ εναντίον των επιβατών του πλοίου. Από άποψης σχεδιασμού μάλλον δείχνει να είναι μια ηλίθια επιχείρηση, εκτός αν ο σχεδιασμός αποσκοπούσε στη δημιουργία της αναταραχής ώστε να δικαιολογήσουν τη χρήση πυρών.

Τρίτο σημείο ο στολίσκος και η ίδια η ανθρωπιστική επιχείρηση. Υπό την ανθρωπιστική επιχείρηση φαίνεται ότι κρύβεται ένα πολιτικό παιχνίδι, με ένα στόλο 3 τουρκικών (ίσως κρατικών) πλοίων, όπως το Mavi Marmara (φώτο), να ηγούνται της νηοπομπής. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι καινούριο σενάριο η προώθηση πολιτικής μέσα από την κάλυψη ανθρωπιστικής προσφοράς. Η Τουρκία, αυτός ο μέγας ειρηνοποιός της περιοχής μας, στην κούρσα πατρωνισμού των αραβόφωνων, πλέον ηγείται και ανθρωπιστικών δράσεων. Στον ελεύθερο χρόνο της, όταν δεν εισβάλλει στο Ιράκ. Σίγουρα το Ισραήλ γνώριζε για αυτό, εδώ το γνωρίζαμε στην Κύπρο (δηλώσεις Θεοχάρους). Ενδεχομένως και η Τουρκία να ήθελε το Ισραήλ να το γνωρίζει αυτό. Χτες άκουγα για ένα ιρλανδικό πλοιάριο που θα επιχειρούσε να πάει στη Γάζα. Η Τουρκία μελετούσε το ενδεχόμενο να το συνοδεύσει με δύο (!) φρεγάτες και μια πυραυλάκατο.

Νομίζω ότι τελικά ο κερδισμένος της ιστορίας, τουλάχιστον άμεσα, είναι η Τουρκία, που πλασαρίστηκε πάλι σαν δύναμη σταθερότητας στην περιοχή. Μακροχρόνια βέβαια, και επειδή η Τουρκία δείχνει σημάδια "ανυπακοής" όσο ενδυναμώνεται δεν ξέρει κανείς πώς θα αντιδράσουν οι μέντορες της. Το δε Ισραήλ δεν νομίζω ότι τελικά έχει χάσει κάτι. Δεν ήταν η πρώτη φορά που στην ιστορία του δρα με ακραίους τρόπους απέναντι σε ότι αντιβαίνει στις δικές του θέσεις.

Πλειοδοτώντας

Ένα κεφάλαιο (ακόμα) του κυπριακού που είναι το προσφυγικό, το οποίο οι πολιτικοί χαρακτηρίζουν σαν μια από τις σοβαρότατες πτυχές του προβλήματος. Για λόγους ισονομίας, κάθε πτυχή του προβλήματος αποκαλείται "μια από τις σοβαρότερες πτυχές του προβλήματος". Το προσφυγικό όμως έχει όντως και μια ιδιαίτερη σημασία σαν πτυχή για τον πολιτικό κόσμο. Οι πρόσφυγες έχουν δικαίωμα ψήφου. Αυτό και μόνο κάνει κάθε πολιτική δύναμη και κάθε πολιτικό να έχει μια ακόμα αφορμή για να πλειοδοτεί σε προσφορές κάθε φορά που θίγονται προσφυγικά θέματα.

Τελευταίο ζήτημα που προέκυψε και συζητάται εκ νέου στη Βουλή, είναι η απάντηση του ερωτήματος "Ποίος είναι πρόσφυγας". Σαφώς αυτός που εκδιώχθηκε από το σπίτι του. Μετά, και λόγω παρέλευσης αρκετού χρόνου, προέκυψε το ζήτημα της "κληρονομιάς" της προσφυγικής ιδιότητας. Προφανώς και τα παιδιά ενός πρόσφυγα διατηρούν την προσφυγική ιδιότητα, όπως για παράδειγμα τα παιδιά του δημότη Πάφου εγγράφονται δημότες Πάφου κλπ, άρα κληρονομείται. Αυτό δημιουργεί ένα τεχνικής φύσεως ερώτημα. Αν οι πρόσφυγες παντρεύονται με μη πρόσφυγες τότε οι απόγονοι τί είναι; Στο παράδειγμα με τον δημότη Πάφου, ανα αυτός νυμφευθεί στη Λεμεσό και ζεί τελικά στη Λεμεσό, τα παιδιά του θα είναι δημότες Λεμεσού, και όχι Πάφου. Στους πρόσφυγες όμως αυτό δεν μπορεί να ισχύσει. Οι δημότες Κερύνειας για παράδειγμα, που είναι πρόσφυγες, έτσι κι αλλιώς δεν ζούν στην Κερύνεια. Μέχρι τώρα για την Κυπριακή Δημοκρατία αποφασίστηκε έτσι ώστε την προσφυγική ιδιότητα να κληρονομούν μόνο τα παιδιά πρόσφυγα πατέρα. Τα εγγόνια δηλαδή ενός πρόσφυγα που έχει παιδιά ένα αγόρι και ένα κορίτσι θα ήταν, από το αγόρι πρόσφυγες, αλλά από το κορίτσι όχι.

Γιατί όμως να ισχύει κάτι τέτοιο;
Μετά την εισβολή ένα ποσοστό του λαού είχε προσφυγοποιηθεί και ήταν αναγκαία η στήριξη αυτού του τμήματος του πληθυσμού από το κράτος ώστε να μπορέσει να επιβιώσει. Υποχρεωτικά ξαναξεκινώντας τη ζωή από την αρχή, έχοντας αφήσει πρακτικά τα πάντα στις κατεχόμενες πλέον περιοχές. Μέσα στο πακέτο αυτό της στήριξης περιλαμβάνονταν μέτρα στέγασης τους πληθυσμού, αυξημένες μοριοδοτήσεις για διορισμούς στη δημόσια υπηρεσία, μέτρα φοροαπαλλαγών και οικομικής στήριξης, ατέλειας στα κρατικά νοσηλευτήρια κλπ. Μέτρα απολύτως αναγκαία για όσους είχαν ξεσπιτωθεί τότε.

Τί γίνεται σήμερα;
35 χρόνια μετά η προσφυγική ιδιότητα, και τα συνεπακόλουθα "οφέλη" που αυτή προσδίδει, κληρονομούνται στους απογόνους των προσφύγων, με τον τρόπο που περιγράφηκε, στα εκ πατρογονίας τέκνα μόνο. Με αυτό δημιουργείται μια αδικία στη μεταχείριση των προσφύγων από μητέρα πρόσφυγα. Αυτοί θεωρούνται μη πρόσφυγες αν ο πατέρας δεν είναι πρόσφυγας. Αν αρθεί ο περιορισμός και παιδιά κάθε πρόσφυγα θεωρούνται πρόσφυγες τότε είναι βέβαιο ότι το ποσοστό του λαού που θα θεωρείται πρόσφυγας πλέον θα αυξηθεί, εκτός αν υποχρεώνονται οι προσφυγοπούλες να παντρεύονται πρόσφυγες. Οπότε θα οδηγηθούμε στο γελοίο, το 1974 40% του λαού να είχε προσφυγοποιηθεί και το 2010 οι πρόσφυγες να ανέρχονται στο 50% του πληθυσμού. Το άλλο ζήτημα που προκύπτει είναι ότι αυξημένοι πρόσφυγες, υπολογίζοντας αναδρομικά και τους εκ μητρογονίας, συνεπάγονται και αυξημένα κονδύλια για τα προγράμματα στήριξης τους. Το τρίτο ζήτημα είναι ότι στις τοπικές εκλογές οι πρόσφυγες ψηφίζουν για τους αντιπροσώπους της κατεχόμενης τους επαρχίας. Οπότε σκεφθείτε για παράδειγμα σε λίγα χρόνια η επαρχία Κερύνειας να έχει αυξημένους βουλευτές αφού ο πληθυσμός της Κερύνειας θα αυξάνεται λόγω προσφύγοποιήσεων και η Πάφος ή η Λεμεσός να έχουν μειωμένο αριθμό εδρών λόγω του ότι ο πληθυσμός τους είναι περισσότερο προσφυγικός.

Το τελευταίο θέμα έχει λυθεί όμως από τους σοφούς του κοινοβουλίου μας. Αγχωνόμενοι ότι αυτό είναι όντως πιθανόν να συμβεί αποφάσισαν ότι για τα εκλογικά δικαιώματα και μόνο, πρόσφυγες θα εξακολουθούν να θεωρούνται αποκλειστικά οι εξ αρρενογονίας. Οι εκ μητρογονίας θα έχουν την προσφυγική ιδιότητα αλλά δεν θα έχουν εκλογικά δικαιώματα ως πρόσφυγες. Συνδικαλιστικά λοιπόν το έλυσαν το πρόβλημα. Άρα τελικά η ανακαίνηση του ζητήματος των εκ μητρογονίας προσφύγων το μόνο που έκανε ήταν να δόσει τελικά την ευκαιρία στους βουλευτές μας να πλειοδοτήσουν (πάλι) σε προσφορές στον "πολύπαθο προσφυγικό κόσμο" (ηχεί ήδη στα αυτιά μου ο Λευτέρης Χριστοφόρου), εις βάρος βέβαια των υπολοίπων. Διότι χρήσιμη η προσφυγική ιδιότητα για τους πολιτικούς λόγους που επικαλούνται, το να προσφέρονται όμως, ακόμα και στα δισέγγονα των προσφύγων, ασχέτως της οικονομικής δυνατότητας τους, φορολοαπαλλαγές, ατέλειες, προτεραιότητα σε διορισμούς κλπ, εξυπηρετεί απκλειστικά και μόνο την πελατειακή σχέση που θέλουν να έχουν τα κόμματα με τους πρόσφυγες. Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

Google Eurovision Poll

Μια ακόμα νύχτα με Eurovision. Και πολλές αράδες χαμένου χρόνου να προσπαθούν να προβλέψουν τον νικητή. Άλλοι, όπως για παράδειγμα ο Έλλην ειδικός στο θέμα, πιάνοντας τον "παλμό" του κόσμου στην διοργανώτρια πόλη, ο οποίος παλμός όμως κάτι λάθος κάνει διότι πάντα δίνει πρώτο, άντε δεύτερο (αλλά λέμε πρώτο) το ελληνικό τραγούδι. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει συχνά, οπότε χρειαζόμαστε άλλο τρόπο.

Γραφεία στοιχημάτων. Αυτοί συνήθως ξέρουν τί κάνουν, σκεφτεται κανείς, αφού παίζονται λεφτά στην υπόθεση. Άρα αυτός που έχει κακή απόδοση είναι και ο νικητής. Τελικά όμως ούτε αυτό συμβαίνει.

Τώρα στην ιστορία μπαίνει το google. Εδώ συνήθως σκέφτονται πολύπλοκα. Οπότε και στο θέμα Eurovision, αφού θα ασχολούνταν, έπρεπε να δράσουν παρόμοια. Η ιδέα είναι να έχουν μια πρόγνωση του αποτελέσματος βασιζόμενοι σε αυτό που κάνουν καλά. Google searching. Στο "Eurovision 2010 forecast" Σε κάθε μια από τις χώρες που απόψε θα έχουν δικαίωμα ψήφου, η google καταμετρά τις αναζητήσεις που γίνονται για κάθε ένα από τα υποψήφια τραγούδια. Βασικά υπολογίζουν το πόσο δημοφιλές είναι το κάθε τραγούδι μετρώντας τον αριθμό των ερωτημάτων που υποβάλλονται στην google για αυτό. Από 'κεί και πέρα στα πρώτα 10 τραγούδια της λίστας δίνουν αντίστοιχα τα 12ρια τα 10ρια κλπ. Με αυτό τον τρόπο φτιάχνουν μια δική τους ψηφοφορία κοινού. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσο κοντά θα είναι το αποτέλεσμα της google με αυτό των τηλεφωνικών ψήφων, καθώς για το τελικό αποτέλεσμα θα μετρήσει και ψήφος από τοπικές επιτροπές.

Απορίες...

Μετά τον απόηχο του θέματος με τα 5,5 εκατομμύρια Ευρώ που οφείλει ο Βοσκόπουλος στην εφορία της Ελλάδας μου δημιουργήθηκαν 2 ζαλισμένες απορίες. Ως γνωστόν μετά την δημοσιοποίηση του θέματος από την "Ελευθεροτυπία" η σύζυγος του τραγουδιστή και τότε υφυπουργός τουρισμού, Άγγελα Γκερέκου, υπέβαλε την παραίτησή της από το υπουργείο.

• Αφού το θέμα της ύπαρξης της τεράστιας οφειλής του συζύγου της είναι τόσο σημαντικό, ώστε μόλις αυτό αποκαλύφθηκε η ίδια παραιτήθηκε, γιατί δέκτηκε εξ' αρχής την θέση του υπουργού; Δεν ήξερε ότι ο άντρας της τα τελευταία 17 χρόνια έχει αυτή την εκκρεμότητα; Εκτός, εαν επειδή ήταν υπό δίκη η όλη ιστορία θεώρησε ότι μέχρι τη δικαστική απόφαση δεν υπήρχε θέμα. Αν είναι βεβαια το δεύτερο που ισχύει τότε γιατί παραιτήθηκε μετά την αποκάλψη, αν δεν υπήρχε κάτι σκανδαλώδες;

• Γιατί, ενώ παραιτήθηκε τελικά λόγω ευθιξίας από υπουργός, κράτησε τη βουλευτική της έδρα; Η πολιτική ευθύνη αφορούσε μόνο τον υπουργικό θόκο; Δηλαδή, δεν είναι ορθό ο σύζυγος μιας υπουργού να είναι έχει μια "μακροχρόνια εκκρεμότητα" με την εφορία και να φείλει 5,5 εκατομμύρια, αλλά δεν είναι πρόβλημα αν η οφειλή είναι του συζύγου μιας κυβερνητικής βουλευτού;

"OPA"τριάρχης και ο Αλκαίος

Τούτο το καρακιοζιλίκι που κάθε αποστολή της Ελλάδας στη Eurovision, πρέπει να περάσει από το Φανάρι και να συναντηθεί με τον Πατριάρχη στα πλαίσια του "promo" καταντά φαιδρό. Μου φαίνεται εξευτελιστικό για τον Πατριάρχη να χρησιμοποιείται ως φωτογραφικό φόντο και δεν καταλαβαίνω γιατί επιδιώκεται. Από την άλλη τόσα βλέπουμε, αυτό με ενόχλησε

Είδηση, NewsIt

Είναι τούτο το έργο μακέτο;

Θυμάστε φαντάζομαι πριν λιγες μέρες την φιέστα που στήθηκε στη Λευκωσία με την ευκαιρία της υπογραφής της προσυμφωνίας Κύπρου - Κατάρ για την δημιουργία του μεγάλου έργου στο κέντρο της Λευκωσίας, με το ξενοδοχείο, τα γραφεία, τις πισίνες κλπ. Εκτός των πολυπληθών αντιπροσωπειών στο προεδρικό σίγουρα, όσοι είδαν την είδηση, είδαν και την μακέτα που φαίνεται πιο κάτω να τραβά τα βλέμματα των παρισταμένων.
Ε, αυτή η μακέτα λοιπόν, δεν έιναι το έργο που θα υλοποιηθεί. Δεν έχουμε ιδέα τί είναι, αν είναι από κάποιο άλλο έργο στο Κατάρ, την Κύπρο ή αλλού. Δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το πώς θα είναι το έργο που συμφωνήθηκε να γίνει, ακόμα δεν έχει σχεδιαστεί ή προγραμματιστεί κάτι συγκεκριμένο για αυτό. Η μακέτα απλά είχε στρατηγικά τοποθετηθεί στο χώρο όπου υπογραφόταν το προσύμφωνο για εφφέ. Για να γεμίζει τα αχανή δωμάτια του προεδρικού μεγάρου στη Λευκωσία. Στρατηγικά τοποθετήθηκε ώστε να φωτογραφηθεί από όλους που παρίσταντο στην τελετή, ήταν μέσα στη μέση του δωματίου, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν είχε πει το προεδρικό ότι αυτό ήταν το έργο. Η λογική σύνδεση που έγινε, βασισμένη στο ότι "υπογράφουν για μεγάλο αναπτυξιακό έργο, έχει μέσα στο ίδιο δωμάτιο μια μακέτα ενός τέτοιου έργου (η οποία δεν υπήρχε εκεί παλαιότερα), φωτογραφίζονται με αυτήν, άρα αυτό είναι το έργο", είναι βιαστική και λανθασμένη.
Η άλλη μακέτα που υπήρχε στο χώρο. επίσης δεν έχει σχέση με το έργο. Αυτή είναι μόνιμο έκθεμα.
Είναι το προεδρικό, όσο έμεινε, μετά το πραξικόπημα.

Πνεύμα ανήσυχο και ανύπαρκτο

Ο Αρχιεπίσκοπος κάνει αυτές τις μέρες μια πρωτοφανή επίθεση στη γενική ελεγκτή της Δημοκρατίας, λέγοντας ότι η ελεγκτής "πουλά μούρη ή εκδουλεύση" στον πρόεδρο (επειδή κάνει τη δουλειά της). Ο λόγος, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ότι της ελέγκτριας "δεν της έπεφτε λόγος να ανακατευθεί και να αναφερθεί σε μία συμφωνία που έγινε πριν 40 χρόνια" (σαν ατάκα από το Godfather ακούγεται), διερευνόντας συμφωνίες που έκανε η Εκκλησία με το κράτος. (Από όσα βέβαια καταλαβαίνω για τη λειτουργία του κράτους, αυτό ακούγεται σαν ο ορισμός του τί κάνει ο Γενικός Ελεγκτής.) Συγκεκριμένα η αφορμή δόθηκε από την έκθεση της ελέγκτού στην οποία τέθηκε το θέμα της υφιστάμενης συμφωνίας μεταξύ εκκλησίας και δημοκρατίας για την πληρωμή των επιμισθίων των κληρικών της υπαίθρου*. Κάτι που όπως διαβάζω στον τύπο περιλαμβάνεται στην έκθεση τα τελευταία 11 χρόνια. Ο Αρχιεπίσκοπος κατηγορηματικά ανέφερε ότι "η εκκλησία δε θα δόσει σεντ περισσότερο στο κράτος" και κάλεσε την κυβέρνηση να σοβαρευτεί επειδή "η Εκκλησία πληρώνει μια χαρά φόρους".

Το κατά πόσο έχει ή όχι δίκαιο ο Αρχιεπίσκοπος μάλλον δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς να τεκμηριώσει χωρίς περισσότερα στοιχεία. Ο κυνισμός όμως του λόγου του Αρχιεπισκόπου είναι αυτό που σε σαστίζει. Βέβαια δεν είναι κάτι που πλέον εκπλήτει κανέναν. Μάλλον η έλλειψη αυτού θα προκαλούσε ανησυχία. Είναι άλλωστε γνωστό ότι η Εκκλησία της Κύπρου, πλέον, λειτουργεί περισσότερο σαν εταιρία. Με γενικό εκτελεστικό διευθυντή, ο οποίος κάνει επισκέψεις και συζητήσεις, ακόμα και με διεθνείς επενδυτές για οικονομική συνεργασία και δημιουργία τουριστικών έργων στο νησί, όπως στο Κατάρ για παράδειγμα. Επίσης κάνει δημόσιες παρεμβάσεις για βελτίωση των επενδυτικών συμφωνιών της Δημοκρατίας, όπως για παράδειγμα πρόσφατα, όταν εισηγήθηκε την απομάκρυνση και της τεχνικής σχολής παρά το Χίλτον ώστε να ελευθερωθεί ο χώρος φιλέτο για συνδιασμένη ανάπτυξη έργων.

Η διαφορά όμως της "εταιρίας" της οποίας ηγείται ο Χρυσόστομος ο Β, από τις υπόλοιπες είναι ότι αυτή έχει ένα μικρό πρόβλημα στο να φορολογείται και να ελέγχεται σαν τους άλλους από το κράτος και τους θεσμούς του. Μην ξεχνάτε άλλωστε τις συμπτώσεις που είχαμε, όταν η Εκκλησία επί προεδρίας Τάσσου Παπαδόπουλου και υπουργείας του Μάκη Κεραυνού. Όταν συζητούσε με την κυβέρνηση για τη φορολόγηση της δραστηριότητας της, η οποία και πόρρω απέχει από τη διακονεία του ποιμνίου της. Μετά από καιρό διαπραγματεύσεων ο συνομιλητής υπουργός Οικονομικών παραιτήθηκε (30/08/2005) από υπουργός και βρέθηκε αμέσως στη θέση του γενικού διευθυντή της Ελληνικής Τράπεζας (09/2005), μιας τράπεζας στην οποία η εκκλησία έχει σοβαρό λόγο. Η συμφωνία έκλεισε επί του επόμενου υπουργού τελικώς.

Δυστυχώς η Εκκλησία της Κύπρου τα τελευταία χρόνια θυμίζει και παρεμβαίνει μόνο ως οικονομικός οργανισμός, οπότε ως τέτοιο τον έκρινα. Η θλίψη είναι ότι οι ιεράρχες της Κύπρου δρούν βαθύτατα προσβλητικά απέναντι σε ότι θα έπρεπε να αντιπροσωπεύει η Εκκλησία.

ΥΓ. Η παρακάτω εικόνα δείχνει την νέα μεγάλη επένδυση της Εκκλησίας, συγκεκριμένα της Ιεράς Μονής Κύκκου η οποία παρουσιάστηκε σήμερα στη Λευκωσία (In Busuness News). Στο κέντρο αυτής ξενοδοχείο 7 αστέρων. Όπως θα έλεγαν και οι ξένοι, I rest my case.

_________________
*Η συμφωνία έγινε πριν αρκετά χρόνια και η εκκλησία είχε τότε παραχωρήσει εκτάσεις γης με αντάλλαγμα το κράτος να καταβάλλει τους μισθούς κληρικών της υπαίθρου. Εκ των πραγμάτων σήμερα φαίνεται ότι χρειάζεται, παναδιαπραγμάτευση μια που οι κληρικοί της Γερμασόγιας, του Στροβόλου, της Χλώρακας και άλλων περιοχών των αστικών κέντρων δεν θεωρούνται πια καθ' ουδένα λόγο "ύπαιθρος" και αυτή η συμφωνία στοιχίζει ετήσια πέραν των 5 εκατομμυρίων Ευρώ (στοιχεία από εκπομπή Μεσημέρι και κάτι, Σίγμα).

Έμβασμα

Σε πείσμα όσων φώναζαν να φύγει το ταμείο κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν έγινε, αλλά σήμερα κατατέθηκε στα ελλαδικά ταμεία το πρώτο ποσό του δανείου μαμουθ που συμφωνήθηκε να δοθεί στην Ελλάδα μέσω του μηχανισμού στήριξης. Και λέω το σε πείσμα, διότι αν δεν είχε κατατεθεί το ποσό, ακόμα θα περιμένουμε να μάθουμε ποιό θα ήταν το εναλλακτικό σενάριο.

Κοινώς η απάντηση στο "πού θα έβρισκε η χώρα τα χρήματα που χρειάζεται για να καλύψει την τρύπα των 30 δισ. Ευρώ που λείπουν από τον κρατικό προϋπολογισμό". Το μόνο που άκουστηκε σαν πρόταση (συζητήσιμη;) ήταν το "να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλη". Ωραία, έστω την κάψαμε. 30 δισ. για την στάχτη της Βουλής ποιός θα δώσει; Μάλλον ουδείς. Άρα ,από κάπου αλλού θα έπρεπε να βρεθούν. "Από αυτούς που τα πήραν". Ποίοι είναι; Και έστω βρέθηκαν αυτοί που τα πήραν (στο θεωρητικό σενάριο φαντασίας) για πόσα χρόνια θα έχουν τα όσα δισ. χρειάζονται για να κλείνουν τρύπες; Άρα τελικά χωρίς να αναπροσαρμοστεί ο τρόπος λειτουργίας του κράτους και της κοινωνίας το μόνο που φαίνεται ότι θα γίνεται είναι ασπιρίνη στον καρκίνο. Αφού καποιος που δείχνει ειδικός, σου λέει ότι μπορεί να υπάρξει σωτηρία ακόμα και αν αυτή σου ακούγεται φαιδρή, όσο η θεραπεία του καρκίνου δια του δαγκώματος σκορπιού στην Κούβα κάτω από συννεφιά σε αυγουστιάτικη πανσέλινο, ενδεχομένως να αξίζει τον κόπο να την προσπαθήσεις.